Priste
(Dot vend nuk zinte
shkonte e vinte)
Nata me hënë të mbërinte,
Me yje të fliste
Priste.
Nuk isha une objekt i tij,
Vështrimi saj tretur ish,
Thellë,
Por më përthithi gjithsesi,
Si gjeth që sillet në një shtjellë,
Nuk isha une objekt i tij.
