Vangjel Pellumbi
Ai doli nga biblioteka, me një sërë librash në duar, ecte drejt për në sallonin e bibliotekës, nëpërmjet një korridori të gjatë dhe 2 metra të gjerë. Ecte i menduar dhe nuk shikonte anash, kush ishte aty.
Po papritur u përplas me dikë. Shikimi iu turbullua, mendimet iu ndërprenë nga përplasja me një njeri. Para tij ishte një trup vajze, e bukur si selvi, me sytë e zinj e flokë të kuqërremta, (se i kishte lyer me bojë, dukeshin në rrënjët e tyre).
Ai shtangu për një moment dhe, me zërin që i dridhej, i tha, duke e parë në sy me mospërfillje:
-Më falni, se nuk ju pashë!
Por vajza që qëndronte përpara qeshi, me një të qeshur karakteristike për të. Ai atëherë e ngriti kokën dhe e pa me vëmendje. Po, po, ishte vajza e gjimnazit, që kur qeshte, asaj i bëheshin faqet me vrimë.
Ishte pikërisht ajo, që kaq vjet kishte qëndruar në bangat e shkollës, nga fillorja deri në gjimnaz, që dikur kishte një lidhje intime me të.
U befasua dhe i kërkoi të falur.
Ajo vazhdonte të qeshte si dikur. Kishte kohë pa e parë, se dinte e martuar, a beqare ishte! Por ajo, me një shkathtësi, ia preu mendimin, duke i thënë:
— Mos u shqetëso, zotëri, nuk ka problem!
Tingëlloi fjala zotëri si tingujt e zbehtë të një kitare të vjetër. Ai po mendonte: mos vallë nuk më njohu? — pyeste ai, që m’u drejtua me fjalën zotni.
Ç’rastësi! Në këtë korridor të ngushtë të bibliotekës, takova vajzën e shkollës së mesme, që kur e mbaruam shkollën e mesme, nuk e kisha takuar më, me të cilën kisha marrëdhënie intime , mendonte ai.
Po, po, ajo qeshje, ajo fytyrë, ata sy, si dikur çapkënja e klasës. Po ajo a më njohu zërin tim si borigë? — pyeti veten ai.
Kujtimet… Po e qeshura e vajzës e solli në vete.
Zgjati dorën e i tha:
– Simon më quajnë.
Dhe ajo, duke i zgjatur dorën e me një qetësi absolute, i tha:
– Pranvera, shkurt më thërrasin Vera!
Ata të dy u panë në sy. Nga shikimi dhe kujtimet e largëta, librat që mbanin në duar i ranë poshtë, në këmbët e tyre. Dhe të dy, si me komandë, u ulën për t’i marrë, duke përplasur kokat me njëri-tjetrin.
Qeshën të dy, se kishin njohur njëri-tjetrin.
Pranvera foli e para:
– Më mban mend? Kanë kaluar shumë kohë e gjatë dhe nuk e dinim njëri-tjetrin ku ishim e nga ishim!
– Po -tha Simoni me nxitim.
Atëherë ishim nxënës të një banke, qeshnim e luanim bashkë. Kishim edhe marrëdhënie shoqërore dhe më tepër se shokë, por u ndamë dhe s’u pamë më.
Të dy qeshën, duke kujtuar të qeshurën e dikurshme.
Pastaj, duke mbledhur librat që i kishin rënë nga dora, ai i propozoi të pinin një kafe poshtë, te kafeneja e bibliotekës. Ajo pranoi menjëherë, duke i thënë:
Ta pimë si dikur, që ishim bashkë!
Zbritën poshtë shkallëve dhe u drejtuan në kafenenë aty pranë bibliotekës.
Diskutuan me njëri-tjetrin për shkollat e tyre, se çfarë dege kishin dhe a ishin të martuar.
Të dy, njëzëri, u përgjigjën si një kor muzikantësh:
– Jo! Jemi beqarë. Gjetëm sot dashurinë e humbur të kohës së gjimnazit.
– Unë jam mësuese -foli ajo pas pak.
-Kurse unë mbarova inxhinieri miniere!
Kjo ishte rastësia e shpirtrave të të dyve, që prishën rastësinë për të filluar dashurinë e humbur shumë kohë më parë.
Pasi mbaruan kafenë dhe thanë të gjitha kujtimet e tyre të gjimnazit të largët, u ngritën të kapur dorë për dore. Bënë rrugës përballë bibliotekës dhe u futën në rrugën e ahishteve, e humbën midis tyre.
Ranë dakord për ta vazhduar atë dashuri ku e kishin lënë.
Të dy po mendonin për jetën e porsa filluar. Vazhduan rrugën me ahishte dhe oksigjenin futur thellë në mushkëritë e tyre.
Mendonin që të dy:
“Ç’sjell rastësia, nuk sjell koha e gjatë, sado që e ndërton vetë.”
Mes pyllit me aromë të rëndë ahishtesh ndërtuan jetën si zogjtë.Me gaz në buzë falënderuan Zotin që e solli këtë ditë për të dy!Rastësinë!
