Sot, në vend të një poezie, një kujtim…
“Sikur rinia të lindte dy herë… »
Rrugës për në Lesinitsa
Ditari i adoleshencës
Filluam nga Giannitsati me shfaqjen tonë teatrore rreth Lesinitsës së Epërme. Nata ishte e zbehtë, me hënën e fshehur pas reve.
Na dërgoi vetëm pak dritë, por nuk ishim mbytur. Kaluam përmes kanalit të ujit, duke balancuar në skajet e tij të ngushta, nga ana e shkëmbit që të çonte në lumë, dhe me kujdes mbërritëm në rrugën e papastërtisë.
Morëm një psherëtimë të lehtësuar dhe vazhduam drejt Mbylljes. Aty, në rrugën e ngushtë, në njërën anë mali u ngrit krenar e i paarritshëm, me ca lisa e gurë … gurë … gurë … Ajo frika fëminore e një guri që më vinte në kokë, nuk e kalova kurrë. Në anën tjetër, rruga arrinte në fillim të shpatit të Klisurës, ku lumi rridhte poshtë.
Arritëm në njësinë ushtarake dhe, para se të kalonim liqenin, dëgjuam refrenin e qindra bretkosave. Sa u afrova, mora një shkëmb dhe e hodha në liqen. Gjithmonë të kam dashur.
Nata kishte një bukuri të jashtëzakonshme, madhështore dhe të çuditshme. Retë dhe mjegullat, të përqafuara dhe të shkujdesura, kaluan me një nuancë bezhë mes rrezeve të dobëta të hënës dhe mjegullës së natës dhe liqenit. Ishte si të gudulisnim shqisat tona të gjumit.
Gjatë gjithë rrugës, hasëm në këtë magji: aroma, ujëra të qeta që rrjedhin, freski, heshtje dhe emocione që është e vështirë të përshkruhen.
Keshtu mberritem ne Pano Lesinitsa, ku u pershendetem nga nje bote e mbushur me momente te bukura dhe emocione..
Në mbrëmje, pas teatrit, pasoi festa e kërcimit. Momente të bukura…
Por zgjimi në mëngjes ishte edhe më i mirë… në shtëpinë e shoqes time Leta…
Janë disa momente që nuk mbarojnë kurrë. Ata vazhdojnë të jetojnë brenda nesh, edhe pasi kanë kaluar dekada.
