Shkurte Berisha
Toka, ishte shumë e tharë
I kishte ikur komplet vlaga
Buzët në copa i ishin çarë
Gjak i pikonte nga plaga.
Kishte kohë pa u lagur
Asnjë pikë shiu nuk binte
Çdo ujitje kishte shmangur
E qetë ajo aspak nuk flinte.
Ishte zemëruar me të gjithë
Që ikën larg dhe vetëm e lanë
Nga thellësia lëshonte klithmë
Ju duk ,sikur me plumb e vranë.
Ruajuni mallkimit të tokës
Se do ju zërë ai nje ditë
Kudo të jeni në cep të botës
Do t’jetë vështirë për tu ngritë.
