Ariel Bella
Sonte, kjo vjeshtë,
në këtë mbrëmje të vonë,
më sjell një mall
që nuk di të flejë.
•
Më sjell sytë e tu,
zërin që ende e dëgjoj,
dhe atë buzëqeshje
që koha nuk ka mundur ta zbehë.
•
Sa vite kaluan,
sa kohë shkoi ngadalë…
Por ti ke mbetur
aty ku të lashë:
në kujtimet e mia.
•
Ky fillim shtatori
më ktheu pas në kohë,
te ditët kur shkonim bashkë në shkollë,
te netët kur flisnim për çdo hall,
te fëmijëria jonë e gjatë
dhe rinia e bukur.
•
Sa shumë më mungon,
vëllai im.
•
Dhe sonte gjumi s’po vjen.
Ndoshta nata e di
se ka kujtime
që nuk duan të flenë.
•
Të dua, vëllai im.
Vitet mund të kalojnë,
por disa mungesa
nuk mësohen kurrë.
•
Sepse disa njerëz
nuk largohen nga zemra.
Ata thjesht
bëhen pjesë e saj.
•
Dhe ti je aty,
në çdo shtator
që më sjell përsëri
mallin për ty.
