Albert Hitollari
” ” SI NUK U LODHËT JU O DURIMTARË “
—————————————————————-
*
Si nuk u lodhët , ju o durimtarë
Prej mashtrimit dhe mjerimit ,
Nga aktualët e së shkuarës
Bitokuar si prurje e re e s’mund ti dalloni ?!
*
Është koha të ndërgjegjësoheni
Se vetëm mbi arsyetimin ,
E jo në sinqeritetin e kontraditës
Ende , duhet të besoni !
*
Si nuk u lodhët ,nga bashkohorët realist
Që mahniten prej së vërtetës,
Dhe s’ndalen o të veçuar prej përçmimit
E o të ndrojtur , prej zhgënjimit !
*
Ndërsa ju ende besoni në lojën e tyre
Mor të humburit e vetvetes,
O të vonuarit me hezitizëm
Së gjeturi udhën , drejt shpëtimit !
*
Si nuk u lodhët , ju o pendestar
Që mbetët në përgjim e bindje,
Se me heshtjen zgjidhet gjithçka
E me pritjen vjen ç’do gjë !
*
Jo , mor të ushqyer prej ankthit
E të dehurit me dhimbje,
Prej fanatikëve zemërak e hakmarrës
Nuk duhet të prisni , asgjë !
*
Po përse o të pakërkuar në mendime
O të mëdyshur e të përkundur,
Vazhdoni të bëni paqe
Me atë të keqe , të vetvetes ?!
*
Në vend që të dëgjoni veç njëherë
Britmën e brendisë së mundur,
Për arratisjen e vetë arsyes
Dhe syrgjynosjen , e të vërtetës ?!
*
Si nuk u lodhët , së dedikuari
Pasionit të përçmusëve agonik,
Atyre që arsyeshmëria u duket
Si ç’menduri , dhe si dyshim ?!
*
Asgjësuesëve të llogjikës
Të përzgjedhur si zotërinj fisnik,
Por që janë fundi i një fillimi
E i një drejtimi , pa qëllim ? !
*
Si mundet të rrini gojëmbyllur
E prej lemoshës të vetkënaqur,
Tërë nderim dhe lavdi
Për ata ,që ua shpërbën vet jetën ?!
*
Ndaj altruistëve , që ju lodhën
Me proverbin e tyre të plakur,
E shpërfilljes së pagatorëve
Që shpërblejnë , veçse vetveten ?!
*
Si mundet tu besoni rrafinakëve
Dhe elekuencës së “ideve të mëdha,”
Se vet rrotullimi i një rrote
Përbën në vetvete , një fillim të ri ?!
*
Si dhe esencës së gjërave
Që trumpetojnë sa herë ata ,
Për rikrijimin që flet e zhurmon
Ai virtyti i tyre , ogurzi ?!
*
Por , si mundet tu besoni
“Bujarëve ” me atë shpirt lunatik ,
Dhe arratiakëve të pabesë
Që ju shigjetojnë me dredhi e në pusi ?!
*
Si dhe intrigës dhe ligësisë
Që kohën e jetës po ua kosit,
Prej gjeneruesëve “realist “
Të pabesueshmes në priori? !
*
A u besohet , aforizmave anormale
Të”diturakëve mendjendritur “
Entuziastëve të yshtur nga zilia,
Të vetquajturve , si farisjenj ?!
*
Ju o të vërtiturit prej rrënimtarëve,
O të hedhurir tej , o të flakëritur,
Prej blasfemimit të synimtarëve
Të etur, të ashtuquajtur ,” të mëdhenj “!
*
Mir do ishte , të dini se ç’të kërkonit
O pararendës sikur veç njëherë ,
Prej vemjeve të zgërlaqura
Që ju duan tu uleni në gjunjë !
*
Ju , o shërbëtorët e gatshëm
O të paludhurit përherë ,
Prej atij lloji , e superlloji
Që për dreq , janë shtuar aq shumë !
*
Veçse atëherë , do të kuptoni
Se keni bërë vërtet atë që duhet,
Se vetëm rizgjimi dhe depërtimi
Do tu ç’liroi shpirtin prej meditimit !
*
E t’ju tregoni tërë inkuzionistëve
Se me zjarrin nuk mund të luhet,
Si dhe të gjith atyre që u diktojnë
E tu mëkojnë , drejt vet gjymtimit !
