Që nga agimi i kohës, njerëzimi është pyetur veten se çfarë ndodh pas vdekjes. Nga filozofët e lashtë deri te studiuesit bashkëkohorë, kjo pyetje ka nxitur gjithmonë debate dhe reflektime. Por çfarë ndodh nëse përgjigjja fshihet në ndërlikimet e fizikës kuantike?
Kjo është pikërisht ajo që Robert Lanza, një mjek dhe studiues, propozon përmes një teorie të guximshme: çfarë ndodh nëse vdekja do të ishte thjesht një iluzion?
Qasja e tij, e rrënjosur në biocentrizëm , përmbys pikëpamjen tonë tradicionale për jetën dhe fundin e ekzistencës, duke na ftuar të shqyrtojmë një univers ku vetëdija është e ndërthurur ngushtë me ligjet themelore të realitetit.
Një numër i pafund universesh
Fizika kuantike, e perceptuar shpesh si abstrakte dhe shumë larg jetës sonë të përditshme, megjithatë ofron një perspektivë të habitshme mbi konceptin e vdekjes.
Sipas Robert Lanzës, ekzistenca jonë nuk është e kufizuar në një univers të vetëm: ekziston një numër i pafund i tyre. Në këto realitete paralele, çdo version i vetes jeton jetë të ndryshme, bën zgjedhje të ndryshme dhe përjeton rezultate të ndryshme.
Në këtë model, vdekja nuk është një fund , por një tranzicion: kur marrim frymën e fundit në një univers, vetëdija jonë “zgjohet” në një tjetër, duke vazhduar udhëtimin e saj. Kështu, jeta nuk do të mbaronte kurrë vërtet, por do të vazhdonte pa ndërprerje përmes këtij rrjeti të pafund botësh.
Ndërgjegjja: një formë energjie
Biocentrizmi propozon një rivlerësim të kuptimit tonë të vetëdijes: ajo nuk kufizohet vetëm në tru apo në trupin fizik, por më tepër një formë energjie.
Sipas ligjeve themelore të fizikës, energjia nuk zhduket kurrë; ajo transformohet. Prandaj, vetëdija jonë, si energji, nuk mund të shkatërrohet.
Lanza madje sugjeron që ne besojmë në vdekje sepse na është mësuar të besojmë në të. Ashtu siç mësojmë se një objekt është i nxehtë duke e prekur atë, truri ynë krijon shoqata që formësojnë perceptimin tonë për botën. Nëse do të mund t’i ndryshonim këto shoqata, pikëpamja jonë për ekzistencën mund të evoluonte rrënjësisht.
Ne e formësojmë vetë realitetin tonë
Nga kjo perspektivë, nuk është universi material që krijon vetëdijen, por vetëdija që krijon universin. Ajo që perceptojmë – hapësira, koha, objektet – do të ishte produkt i mendjes sonë.
Kjo nënkupton që mendimet, besimet dhe qëllimet tona ndikojnë drejtpërdrejt në realitetin tonë. Kjo perspektivë na jep një fuqi të konsiderueshme në duart tona: fuqinë për të formësuar ekzistencën tonë dhe për të vepruar mbi përvojën tonë të botës.
Vdekja: çarja midis trupit dhe mendjes
Kur ndodh vdekja, ndodh një ndarje midis trupit fizik dhe vetëdijes. Lanza e krahason këtë fenomen me ajrin: i kudondodhur, por i pakapshëm.
Në këtë gjendje, vetëdija çlirohet nga kufizimet e hapësirës dhe kohës për t’u bashkuar me një hapësirë kolektive, një rrjedhë ku bashkohet e gjithë ekzistenca.
Vdekja pastaj bëhet një portë hyrëse drejt një forme tjetër të realitetit , në vend të një pike fundi.
7 çelësa për të jetuar sipas këtij vizioni kuantik
- Jeto në momentin e tanishëm : çdo moment ka rëndësi në strukturën e pafundme të universeve.
- Shfrytëzo mundësitë : çdo zgjedhje hap rrugë të reja për përvojë.
- Kultivoni mendime pozitive : bindjet tuaja formësojnë botën tuaj.
- Forconi lidhjet tuaja me të tjerët : ne të gjithë jemi të ndërlidhur përtej kohës dhe hapësirës.
- Ji i sjellshëm me veten : çdo gabim është një mundësi për të mësuar.
- Gjej kuptim në jetën tënde : ndiq pasionet dhe qëllimet e tua të vërteta.
- Përqafojeni ndryshimin : përshtatshmëria është çelësi i evolucionit në një botë që ndryshon vazhdimisht.
Një vizion i ri i jetës dhe vdekjes
Kjo qasje shkon përtej reflektimit filozofik; na fton të jetojmë ndryshe.
Duke pranuar se jemi pjesë e një rrjeti të pafund universesh, se mendja jonë është një energji e pathyeshme dhe se ne e formësojmë realitetin tonë, mund ta kapërcejmë frikën e vdekjes.
Pastaj mësojmë të jetojmë plotësisht, të kultivojmë dhembshurinë dhe të përqafojmë ndryshimin si një premtim rritjeje.
