Manushaqe T Toromani
MALL I QYTETIT TIM
Qyteti im
vite larguar prej teje,
harruar larg,
Dashurinë e parë ta rrëmbeva
ashtu fshehur mos bëhesha me fjalë,
dëshirave në mbrëmjet
pa hëne e yje.
S’ju vura dot fre,
ndaj të bukura mbeten ditënetët
jetuar rrugëve të tua.
Ka kohë
Tiranës puthem, dashurohem
smogut e rrëmujës
pa pyetur për frikën në më panë.
Jetoj shpenguar jetën time
“Lirinë”, që vitet e tua s’ ma dhanë
e prap për ty më zë mall.
Qyteti im,
ëndërrvrarë larguar prej teje,
me shpresën se diku tjetër do ti ngjall.
Të mallkova ditën që u largova,
por dije, pa shpirt, veç me fjalë.
Kryeneçe tek ty mësova të jem
e të mos i bindem fatit tim
shpesh mjeran,
dhe dinjitetin, dinjitetin që më dhe
me vete mora
e para të panjohurave, vështiërsive
si më mësove Ti, s’ u gjunjezova.
Kam mall për ty qyteti im.
