Albert Habazaj
Rrëzë maleve të larta të Lumit të Vlorës
Pushka dhe pena binjake kanë qenë,
Dhe bijtë e Vranishtit si zogjtë e shqiponjës
Emër me firmë në histori kanë lënë.
Nga Gurra e Vranishtit e kthjellët, e kulluar
Janë lartuar bredha të blertë, të bukur,
Një nga ata edhe Mësuesi i Merituar
Me “syrin në belxhik” që s’ luftoi për t’u dukur.
Nga rrënja – fisnik në udhëtimin për dritë
Shndriti për brezat Xhemil Veli Adem Duka,
Ajo derë e bardhë Plakun e Flamurit ka pritur
Në atë derë bujare kombëtare qe buka.
Dy abetaret e shenjta të Ismail Qemalit
Miku i Halim Xhelos dhe Jani Mingës
Ua mësoi Pishtari fëmijëve të fshatit
Me zë e shpirt dhe tingujt e mandolinës.
Ato abetare të Naum Veqilharxhit
Sa zjarre ndezën në Labëri e Vlorë,
Mësuesi në çetën e Sali Kapedanit
Luftoi si trimat me armë në dorë.
Ai që prind i dytë u bë për vogëlushët,
Ai që si vëlla i mësonte banorët e Lumit,
Ai që si kreshnik në zemra ndezi prushe,
Që me dritën e tij ia preu fuqinë plumbit.
Para tij Merçan Qejvani e Daut Seferi,
Dy llambadarë heroikë të arsimit,
Xhemil Duka me shtatë ngjyrat e ylberit
U shfaq në qiellin me vetëtima të Vranishtit.
Dhe stafeta e tij kalon nga bredhi në bredh
Dhe Vranishti me supe në mal të krenarisë,
“Do filloj duke menduar” vargje derdh
Me tingujt ëmbël të mandolinës së lirisë.
Tiranë, 04.04.2026
