UNË !
Ti , po kjan ?!
Her , her grimca e ke shpirtin ,
e zemren e le nëper koh ,
humb n’nji tjetër epok ,
e pa’emen , për diku …
Diku , ku harresa asht vend ,
grimcat mblidhi ,
ngjiti ashtu si pjes zemret ,
për n’nji tjetër vend .
Ti , je e lodhun ?!
Ke ala rrug , sa rrug …
preke qiellin , dueje ajrin ,
qeshi prandveres ,
edhe dhimbjes q’i me grushta t’rreh ,
aja tesh flen n’ty , për kët dueje .
Fshihu mbrenda Poezis ,
nër gërmat e saja ka ala jet ,
puthje ( amore ) .
Ti , je e trisht ?!
N’sy ke nadjen ,
mbramjen ,
e diten q’i ec tuj t’vjedh ,
zemren ku e ke lan ,
n’ç’vend e ke hedhë ?!
E boten , boten …?!
e njerëzit , njerëzit ?
Ata , jan thjesht si ti nji histori ,
nji kalim rruget ,
nji prekje ,
inad i çastit o urrejtje ,
asgja ma shumë ,
po m’thuej ku je ti , ku je ti ?!
Ti , po kjan ?!
Jo…jo…jo …
lodi’ asht thjesht ndjenj ,
e ai lod’ sa mij jet ja Vlen .
(RIPOSTIM).
Autore:
Donike Rrethej .
20/05/2026.
