Llesh Gjomarkaj
Perqafimi i Fundit
Sot
e ndoqa diellin në arrati,
përtej përqafimit
që të fal
një agim dite plot shpresë.
Më tha se perëndimit
një peng i prin,
e mëngjesin e pret
një ëndërr e etur
mes lulesh plot vesë.
Sonte
e ndoqa hënën mes yjesh,
tek lundronte qiellit
pa kapiten e marinarë.
Më tha: mos prit
pre e mallkimit të biesh,
e mallkimit të një nate
pa zjarre e pa fjalë.
Kohët kapërceva
e mes kujtimeve u gjeta.
O, sa bukur
shpirti m’u mbush plot gëzim!
E tashmja lëngon,
se kështu e paska jeta,
kur një perëndim dielli
ta merr të fundmin përqafim.
