TEMPI INQUIETI IL VERO SCOPO DEL CULTURALE
Di Maria Teresa Liuzzo
”La violenza del tempo lacera l’anima; attraverso quella lacerazione entra l’eternità” (S. Weil, l’ombra e la grazia).
Un’Arte Culturale è un’arte culturalmente impegnata nella società; non è un’arte estraniata, ma viva nel messaggio ( significato ) che si vuole trasmettere.
Si impegna a informare le masse, imbonite dal volgare, dal cattivo gusto del post moderno, sull’alto valore Universale dell’Arte ( la bellezza ), sul recupero come trasmissione di valori intramontabili, a rieducare ai valori civili e religiosi.
Riabilita quindi, il pubblico alla bellezza di un quadro artistico che nasce dalla cultura e non dal kitsch, nonché il lettore a fruire del messaggio poetico, al di là del gioco tecnico della Decostruzione.
Il Culturale oppone alla Decostruzione moderna ”la giusta valorizzazione” consapevole che il meccanismo con cui è costruito l’oggetto, non va espresso ma celato e superato dall’idea dell’oggetto.
Non è un’Arte metafisica, ma Rivoluzionaria, nel senso che si impegna a cambiare il sociale, con la forza sovvertiva di un Sapere e una Bellezza Universale (che trascende le categorie del tempo e dello Spazio) culturalmente dati.
L’arte è superiore alla vita e si impegna a modificarla: soprattutto a creare un burrone infinito tra barbarismi e buon gusto in tempi di inquietudine.
Cultura che non tradisce la Storia e liberi dalla ”schiavitù”, che non chiude ogni riferimento con il credente; che non imputridisca la luce, che non esiga la Verità.
Arte che escluda il caos di questo mondo tragico, imbrigliato in un ”vivere moderno” attraversato da mercificazioni e squallidi interessi che annullano quel meraviglioso viaggio infinito chiamato memoria e mortificano e divorano il cuore di questa sconosciuta Umanità
”…Un corridore correva dietro la sua ombra…
Cercava la Verità…” (Paul Nougé).
Nga Maria Teresa Liuzzo
“Dhuna e kohës e shqyen shpirtin; përmes asaj çarjeje hyn përjetësia.”
(S. Weil, Hija dhe hiri)
Një Art Kulture është një art i angazhuar kulturalisht në shoqëri; nuk është një art i shkëputur, por i gjallë në mesazhin (kuptimin) që dëshiron të përcjellë.
Ai angazhohet të informojë masat, të joshura nga vulgariteti dhe shija e keqe e postmodernes, mbi vlerën e lartë Universale të Artit (bukurinë), mbi rikuperimin si përcjellje të vlerave të përjetshme, si dhe të riedukojë ndaj vlerave qytetare dhe fetare.
Kështu, ai e rikthen publikun te bukuria e një vepre artistike që lind nga kultura dhe jo nga imitimi i rëndomtë (kitsch-i), ashtu siç e aftëson lexuesin të përjetojë mesazhin poetik, përtej lojës teknike të Dekonstruksionit.
Kulturalja i kundërvë Dekonstruksionit modern “vlerësimin e drejtë”, e vetëdijshme se mekanizmi me të cilin është ndërtuar objekti nuk duhet të shprehet, por të fshihet dhe të kapërcehet nga ideja e objektit.
Nuk është një Art metafizik, por Revolucionar, në kuptimin se angazhohet të ndryshojë shoqërinë, me forcën përmbysëse të një Dijeje dhe të një Bukurie Universale (që kapërcen kategoritë e kohës dhe të hapësirës), të dhëna kulturalisht.
Arti është superior ndaj jetës dhe angazhohet ta ndryshojë atë: mbi të gjitha, të krijojë një humnerë të pafundme midis barbarizmave dhe shijes së mirë në kohë shqetësimi.
Një Kulturë që nuk e tradhton Historinë dhe që çliron nga “skllavëria”; që nuk e mbyll çdo referencë ndaj besimtarit; që nuk e kalbëzon dritën, që nuk kërkon të imponojë të Vërtetën.
Një Art që përjashton kaosin e kësaj bote tragjike, të ngërthyer në një “jetesë moderne” të përshkuar nga komercializimi dhe interesat e mjera, të cilat asgjësojnë atë udhëtim të mrekullueshëm e të pafund të quajtur kujtesë dhe poshtërojnë e gllabërojnë zemrën e këtij Njerëzimi të panjohur.
“…Një vrapues vraponte pas hijes së tij…
Kërkonte të Vërtetën…”
(Paul Nougé)
Maria Teresa Liuzzo
