Marigona Zekaj
Dy pika shi,
ranë lehtë mbi mall,
në rrugë të heshtura ku humb çdo fjalë,
e unë e vetme, me shpirtin në valë,
ec pa u ndalur, me zemrën në mal.
në rrugë të heshtura ku humb çdo fjalë,
e unë e vetme, me shpirtin në valë,
ec pa u ndalur, me zemrën në mal.
Më shtyn një forcë që s’ka emër as zë,
një dritë e brendshme që s’ndalet kurr
mes hapave të lodhur, që tretën në dhe,
më mban gjallë shpresa, më bën të fort mur.
Por prapë do ec, me shpirtin tim plot,
se brenda meje rreh një forc e fortë,
dy pika shi e një zemër qe s’rrah kot.
se brenda meje rreh një forc e fortë,
dy pika shi e një zemër qe s’rrah kot.
