Këngën më vranē!
Interesi shkatërroj artin dhe gjithë botën mbarë.
Vranë shpirtin e artistit dhe këngën mē vranë.
Klanet e turbullta mbledhë lëmsh zinxhirë.
Nën ushkurē dimijash mbështjellë lidhë.
Turmat e epshit pushtuar eskorta jaranēsh.
Joshur në miklime duartrokasin ditën në diell
Netëve kullojnë djersë afshë çarçafësh.
Agimet planesh zbardhē lavde në qiell.
Gllabërisht origjinaliteti humbë pa arsye pa sens.
Tollovia epshore zaptuar çdo shesh.
Rrënimit total nga koka këmbët në themel.
Demaskimit zbuluar gjithmonë boja ju del.
Opingat grisë ferrash puthë e përqafime
Herë oo.hooo e herë nē refren.
O çe vranë këngën as rimë as shije.
Këngën më vranë aty ki shpirti më dhemb.
Mi këputën krahët si gjethet e vjeshtës.
Më lënduan shpirtin e vargun fjalën e shejtë.
Nën përgjërimin më të madh lutur derdha lotë.
Me shpresë e mirēsi dhashë por ishte e kotë.
Shpirti artistit as vritet as shteron.
Vargun nxjerrë nga zemra muzē këngë buron.
Ma shtypën ma vodhën përbuzën pa mëshirë.
Në klanin e epsheve dimijash mbështillë.
Shkroi!
Miranda Troci Derti!
Reç Dibër!
