Letra e Fundit nga Fronti
E shtrenjta ime,
Nëse po e lexon këtë letër, do të thotë se unë nuk do të kthehem më me trenin e muzgut. Do të thotë se nata këtu në front ishte më e gjatë se jetëgjatësia ime, dhe se fati vendosi që unë të mbyll sytë larg teje.
Mos qaj kur t’i lexosh këto rreshta. Dua që kur të mendosh për mua, të kujtosh atë puthjen tonë të fundit në stacion. Ajo nuk ishte një lamtumirë, por një premtim se një pjesë e shpirtit tim do të mbetet përgjithmonë me ty, e paprekur nga lufta, nga plumbat dhe nga vdekja.
Këtu, mes zhurmës së tmerrshme të armëve dhe të ftohtit që të futet në palcë, e vetmja gjë që më mbajti ngrohtë ishte kujtimi i buzëqeshjes sate. Sa herë që mbyllja sytë për një çast, na shihja të dyve duke ecur në rrugët tona të vjetra, të lirë dhe pa frikë. Për atë liri erdha të luftoj këtu. Që ti, familja jonë dhe fëmijët e kësaj toke të mos njohin kurrë tmerrin e stacioneve që ndajnë njerëzit.
Uniforma ime mund të mbetet në këtë fushëbetejë, por dashuria ime nuk vdes. Do të më gjesh te era që të përkëdhel flokët në pranverë, te pikat e shiut mbi xham dhe te qetësia e mbrëmjeve të gjata. Unë do të jem aty, duke të ruajtur në heshtje.
Të kërkoj vetëm një gjë: jetoje jetën me forcë. Mos lejo që dhimbja të ta shuajë dritën e syve. Kujtoje ushtarin tënd me krenari, ashtu siç ra ai – me emrin tënd në buzë dhe me atdheun në zemër.
Përgjithmonë i yti,
Ushtari yt.
Xheva Salihaj
St.Pölten
