Edlira Llukacaj
Vjeshta rrëshqiti sërish nga shpirtërat tanë, hukati n’ çdo cep.
E copëzat e fundit të dò ndjenjave t’bukra ranë,
Përtok’ tu u shkel.
E ti s’je…
Nji violinë rënkoi egër nën qiellin e vràmë
Notat që ti njeh
E çdo melodi tjetër heshti çdo anë
Veç malli u përmend
E ti s’je…
Bebet u bënë fëmijë, u ngritën n’ kàmbë
Nisen me ec.
Lulet te dritarja ka kohë që u thanë,
Toka i tret
E ti s’je
Nji legjendë e re u përhap anë e mbanë
E nji përrall’ me mbret.
Vajzat u rritën, nuse t’bukra u banë
Gjithkush n’fat t’vet
E ti s’je…
İ ftofti pjeku hurmat, e gjethet ranë
Edhe nji her’
Njerëzia u hallakat, skërmiti dhambët
Lufta n’der’
E ti nuk je…
Rruga vetëm e gjatë, e fjala e randë
Si guri n’tok t’vet
Tàn të mirët paskan shkù matanë,
Këtu veç djalli ka mbet…
E ti nuk je…
