Marigona Zekaj
Hapat e tij
Kur i rritej trupi në vetmi
zemra i dridhej me pasiguri.
Fjala i mungonte, e përqafimi
ishte i rrallë si dritë në mjegull.
U mësove t’i mbash
lotët në grushte, të qeshësh
me zë të lodhur.
S’mu bëre mal kurrë,
por as gur përqafimi ishe veq hije
si ato figurat në mur
Pa të dhënë hapa të fortë,
pa të mësuar si të ecësh
nëpër stuhi,
u rrit vetë, me forcën e tij,
por me plagën që e mësoi
si të mos jetë kurrë si ai.
@highlight
