Elda Jorganxhi
Hëna e mekur
Trazove heshtjen time.
Pse endrat s’të dëbojnë?
Sytë plasaritur nga malli.
Pse vitet s’të denojnë?
Vodhe kujtimet e fjetura.
Zgjove shpresat e djegura.
Shiko si zvarritet sot hëna në qiellin e vrarë e të mëkur.
Asaj i ngjan shpirti im, gjysmë i çjerrë, gjysmë i vdekur.
Fjalët që thonim, meteore të rrëzuar.
Shpresa në burg të pritjes, dënuar.
Dëshirat që kishim yje të fikur.
Vdekja te pragu i shpirtit akoma s’ka mbërritur.
