Mbrëmë- Nesër
(cikël poetik)
BRENGËZ E BEGATË
Përhera, më shumë, e kam dashur
më ka dashur, ndoshta, një cak,
prej më së largu m’afrohet
së largu dhe kaq afër
me tjetër grup gjaku
dikur jetë plot sy
tani syri çast.
Tirana, ndërkohë, është s’është ajo…
Tirana, ndërmend,
më pak më do
dhe kjo
më begaton një brengëz
të shtrenjtë e të shenjtë…
RRËMBIME
A mund të nisemi andej nga erdhëm
të mpleksim guximet ledhatojmë
mbrëmjen … qershizën e parë
me xixa në venë ?
A mund të jem sonte po ai vrapth
përmallimi lënduar gjatë urtë
të gjej çka shpejt mbrujta
në Tiranën pa frak
qullur … ngrohtë
zjarr në shkurt?
Asaj rrokullime q’ende shpupuritet
mund t’ia ndij kreshtën e lume ?
Tirana përgjysëm… e tëra
pa i ra në gjunjë botës
botës i përvidhej
plot gracka
thërrime …
uri e të dashuruarve.
O, ç’ëndërrime… të çartura paksa…
Tirana sonte ndizet e nuk fiket
gjithçka më merr
s’më rrëmben gjithçka…
LIZETË
Më pak jetoja vetëm
kur dija çfarë dashuroja
dashuroja bustin legjendën.
Afër, për t’u mbajtur, mend
ëndërrova liriken Lizetë,
shirat më qullnin
s’i shihja buz’plasur
syvëngërt shihja
mjegullinat retë…
Tani,
asgjë s’ka mbetur
nga livadhet tona
në këtë kryeqytet
ku vrapoj
ngadalshëm
për të kujtuar
çka deshëm
aq vrundull
aq qetë
ngadalë nxitoj mos mbërrij natën…
CIFLA
Tjetër e bukura
e bukura e brengave
me rrjedha të hareshme,
Tirana
plot të vërteta të reja
të cënuara, cifla
në ndërgjegje.
Tjetër thirrja buzagaz i pastër
nga shfytyrimi zi mbrapsht’
një krismë sonte mund
të ma mpij kryqin
në kishën e Fjalës
lëkund gjysm’hënën
nga sheshi emblemë gjer në Dajt.
Tirana jeton rrjedha të hareshme,
Tirana
plot ndjenja,
brenga, ndërgjegje.
MBRËMË NESËR
E mrekullueshme kjo mbrëmje
oh, sa e mrekullueshme,
flladi sikur luan flaut
flauti plot sythe,
tjetër përtëritje
çdo gisht,
mua më duket
sikur po dal
prej ëndrrave
tek burimi i luleve,
të gjithë ëndërruar
veten fare pak
tek të tjerët puhizë.
Sonte tjera fytyra gdhend mbrëmja
me gishtat e saj të padukshëm,
tiparet tona të mbrame
përsëmbari të mugët,
e mrekullueshme kjo mbrëmje
me sy të rinj këqyr çfarë shkoi,
që edhe pse u rrudh e vyshk
asnjë e asgjë nuk mallkoi,
kurrë nuk u bjerr
nga cene të hijshme
çdo rrëmuje
vragë,
s’ka varrezë
as kryq
as lutje
as baltë.
Oh,
sa mahnitem
nga kjo mbrëmje
tiranase rrezëllitëse…
i këtushëm më s’jam, po i mbramë.?
RREKJE
Anashkaloj
zekthin e tymin
jo timbër dhe plojë.
Mbrapshtoj pas rrekjes
acarin mbi kokën
pa mblojë
u dredhoj hileve me bejte.
Shumë më tepër dredhitë
më duhen të afrohem
tek seksi i çudive
qiriu gjysmë fis.
Ngahera parakaloj mëdyshjen
Tirana gjallëron rrëfenjë
pa plojë
ku s’gërhasin qyqet…
ACAR I BUTË
Mendohemi vërtet ëndërrt,
çdo gjëagjëzë na përhitet
acartë, përzemërt.
Endërrojmë plot përndritje
të vërteta vërtet të fisme,
mendojmë pa të çala,
kryeqytetit ndonjëherë
ngazëllehemi
ëndërrt
gunga, ligje përralla.
