Ruzhdi Gole
Moikomi
ngjit zbret një kreshtë
hyn e del vjeshtë,
asnjëherë s’borëton thëllimët,
deti nuk i shkoi njëherë
ta shoh tek ajo varrezë
dhe po shkoj
atje s’i gjen
as shpresë
as rimë.
Moikomit
perëndimeve
në fresk të ftohtë
natyra po ia mbjell
të gjitha mençuritë
ajme, veç lamtumira
jo lamtumira, kahera, kozmos.
Poetin, në verë, ku ta gjejmë ?
Moikomi hyn në biblio – jetë
gjithandej sa zbret qiejt.
Përhera shtëpia e tij më e re
është një hartë lundruese
tekst valë – valë drite
për të lexuar shkëmbenj shpella
shteg shenjë këtu atje afër tej
tek të gjitha mbishkrimet.
Ne, pranverën tjetër do të takohemi
ende trishtuar gjys’paqtë në paqe,
Moikomi ngjit e zbret kreshtë
dhe ndër më të mëdhenjtë
është më mendjevogëli
për kurora harqe.
