Arsinoi Zengo
Në një kopsht të madh lulëzonte një trëndafil i bukur. Nuk ishte më i madhi, as më i larti, por kishte një aromë që mbushte ajrin me dritë e ëmbëlsi.
Përreth tij jetonin disa hije. Ato nuk mund të çelnin lule, nuk mund të jepnin aromë, ndaj kalonin ditët duke folur për trëndafilin.
-Mos e shikoni sa i bukur duket, — thoshte njëra hije. — Me siguri fsheh gjemba më të mprehtë se të tjerët.
-Po aroma e tij? — shtonte një tjetër. — Ndoshta nuk është e vërtetë.
Dhe sa më shumë që trëndafili lulëzonte, aq më shumë shtoheshin fjalët, hamendësimet dhe thashethemet.
Një ditë dielli i dëgjoi dhe u tha:
— Ju flisni për të nga mëngjesi në mbrëmje, por a e dini pse?
Hijet heshtën.
— Sepse askush nuk flet për errësirën kur ka përpara një lule që ndriçon.
Trëndafili nuk u përgjigj kurrë. Vazhdoi të çelte petalet e tij, ndërsa era shpërndante aromën larg.
Me kalimin e kohës, askush nuk mbante mend fjalët e hijeve. Por aroma e trëndafilit mbeti në kujtesën e të gjithëve.
#Morali: Njerëzit që kanë dritë krijojnë vepra; njerëzit që kanë zili krijojnë thashetheme. Por fjala e ligë shuhet si hije në mbrëmje, ndërsa vlera e vërtetë mbetet si aroma e një luleje që nuk ka nevojë të mbrohet. 
“Mos u shqetëso nga thashethemet dhe zilia e të tjerëve; vlera jote tregohet nga veprat, jo nga fjalët e tyre.”
Nga unë #ARSINOI duke ju prekur sedrën ziliqarëve ” e lumtur që ekzistoni”
