GJERDANI I RRALLË
Lotët në pika unë i mblodha,
Mendova t’i mbyll në një kuti,
Pas ca kohësh t’i hap zgjodha,
Por pikat ishin kthyer në flori.
Mendova t’i mbyll në një kuti,
Pas ca kohësh t’i hap zgjodha,
Por pikat ishin kthyer në flori.
Në qafë i thura si gjerdan,
Çdo pikë shndriste margaritar,
Më luteshin “Më jep një aman“,
Se çmimi i tyre s’blihej në pazar.
Për ta kjo ishte një mrekulli,
Stoli e shtrenjtë që rrezaton ar,
Ndaj njerëzit mbetën në habi,
Stoli të tillë kurrë s’kishin parë.
Ndaj unë e mbaj në qafë me krenari,
Që të shndrisë hapur si një diell,
Nuk ka në botë më të madhe pasuri,
Si drita që jetën time ngre në qiell.
Që të shndrisë hapur si një diell,
Nuk ka në botë më të madhe pasuri,
Si drita që jetën time ngre në qiell.
