Ruzhdi Gole
GJUHË DHE SOL
(maj plot skica poetike)
1.
Kjo jetë –
vreshtë
përtëritëse
i përflak buzët
l’pin buzët…mos
t’i digjen.
Këtu çel, çel’ fshehtë diku
krah përkrah jetët nisen
më të fisme
me tjetër
gjuhë.
Kjo jetë … pak përtëritëse …
2.
Gjithi thinjur, pa eshkë në gjak…
me shputë nuk shkel
milingonë
as flutur
i shoh
i mbaj në gishtat
me rremba
cikmat pas.
Pa eshkë në gjak
pa thinjur i gjithi
unë, jo unë
por maji
dhe
Krishti…
3.
Gjithçka ngazëllehet
përhera gjithmonë
dallga kthjellohet
visesh gjithkund,
(mërzia vyshket…)
çdo aromë
mes nesh
çel frut.
Thellë kurmeve të rinj
mbijnë farëra të tjera
qiej të nartë trishtë,
(vjeshta mbyll sytë …)
për ngricat
therrma
mërzia e re
nuk ka gisht.
4.
Shuajtëm ç’kemi dashur
përvëlojmë ngeshëm,
Drita kthjellon botë
bota ndryn
kujtesën.
Këmbësor tej muzgu
ngjit kodër përrallë,
Dashnia dhe bota
shkundur njiheri
ciflos kërcinjtë
asnjiher’
vyshk
ballë…
…bota plot troje…ti ç’truall ngjall ?
5.
Gazmendi yt, heraz, sonte
fërgëllohet syzgjuar pas
krahëve, tinëz nga i yti, …
nën kupolën qiellore
yjet e regëtimave
pulset njeritjetrit
ndjellin…dihasin
përtërihen bote
dashnive tjera
pafundmi.
5.
E ftohtë mbrëmja
shumë e ftohtë
si pa vena
kurorë
gjoks.
Ngrohtë do qeshim
agmimit tjetër
nëse
nuk zgjohemi
rrejshëm botë
borëbotë shigjetë…
E ftohtë mbrëmja, e ftohtë,
hiri memec … atbotë…
6.
Çelët për t’u ngritur
rrëzuar po çelët,
nata për të ikur
mbath erën…
Pas k’saj ere
Ti ikën
mbërrin
tek botë e të tjerëve
gjeth afër, tej gjethurimë…
Herët ngritur, rrëzuar çelët…
7.
Përherë aq e dëlirë
renë e kthen
në vetull,
thëngjilli në ka ngrirë
tymi fle mekur.
Asnjë fjongo tymi
heshtja vetëm
hesht,
përherë e papirë
pirë vreshtë – vreshtë.
Endesh duke endur
renë e kthen në shtjegull …
8.
Si me dal prej psherëtime
të ernave bredharake
plot sy vetëtime?
Mandej… mbasi t’kena dal
kë do përqafim dritëz
kë do ndezim
mangall?
Me u end pëshpëritjeve …
9.
Prej afrie…përplasemi tutje
shohim çka s’shohin sytë,
heshtja mërmërit
lutjet
drita shkon vjen plumb.
Asnjë eshtër nuk plagoset
asnjë cifël teh nuk ngjall,
shohim çka
nuk shohin
motet
shpejt
më shpejt
më ngadalë.
Drita vdes … vdes gjallë…
10.
Përtëritja njëherë s’ngutet
t’i gjethnojë pëllëmbët
buzët t’i gazmoj
afërith’ tutje
xixa – xixa
ëndërrt.
Vreshtat tek kërcejnë
të pikojnë musht,
dimri vet ngutet
borën mbyll
në grusht.
Gjethnojnë pëllëmbët,
buzët xixa – xixa
ëndërrt …
10.
Me qenë dreqi i dreqnive
s’do jetoja buzë
karajfilave
karajfilave
rreth brezit tënd
kur afrohem dhe s’gjej vënd.
Me qenë dreq me hovje mend…
11.
Shkunden llohërat
shkundin kërcinjtë,
nga supet u bien
borëra lodhurat
vite pa parë
njëherë
ndoshta
vite njëqind.
Sikur njëqind vjete të rroknim
secili veç me kryet plot gaz
patjetër do qesëndisnim
por
s’do e mallkonim
vitin gënjeshtër
taksë…
12
Shtrëngata përsillet verë
verë me tufa rrezesh
dhe shira n’për terr.
Paska ardhur nata …
vera s’paska gaz,
çart plasa-plasa.
Çart’ terra…plot gaca…
13.
Vera lutje
lutjet plot trille
trillet me buzët zambakë,
Zambakët më s’kthehen
kthehen premtimet
përcolla një verë
jetoka … në gjak ?
14.
Qirinjtë përhera ndizen vet’
t’i fryjmë … nuk fiken
xixojnë vetullat
më përpjetë.
Janë a s’janë qirinj?
Në kishë përtëritje
mes nesh
hirnosje
himn…
15.
Asgjë gjatë s’vajtohet
se të merr frymën,
vet vajtimi
rreket
cak,
Zgjimin gëzojnë
sythet e brymës
harresa than
pellgje
s’njeh hartë…
16.
Dashuria ç’të dojë
e ndjell shpejt :
regëtimat,
mjegullat,
rrezet,
të jetë kjo e vërtetë
e vërtetë gënjeshtre?
17.
Verojmë përkrah,
më shumë dim’rojmë…
një krismë endet
të qëllojë gjahun
në ç’gjah
jemi plagosur
por gjak s’kullojmë?
18.
Gjashtëmbëdhjetë maji
nuk kthehet më prapë
me flatrat
violinë
penel
vlagë.
Oh, maji përhera
kthehet
gjashtëmbëdhjetë
në viset e veta
pigment…
19.
Mbrëmja të fsheh
ti të mos dukesh,
buzët e qirinjve
treten deh
nuk bien
mbëdhe
puthen.
S’lutem për asgjë, as fal …
prej gurgullimave puthje
në shtegun ku ujqërit
ende janë
gjallë …
20.
Parajsa sa xhveshi bluzën
bluzën me gjethe
jetëshkurtër.
Parajsa jetëgjatë
harlis
hare peme
trupin
trupin tënd
hovje
jo çast.
21.
Përtej fiken fenerët e erës
petkat e saj treten në maj
më tepër lotojnë
sytë e verbër
malli pi çaj.
Çaj i mallit ngroh gjithë grykët
afër dhe tutje, tutje përtej
fenerët e erës bëjnë
rrugë të shkurtër
fiken nga buzët
lenë shenjë.
22.
Zemërimi yt aq i begatë
therrmë e butë
acartë.
Mos u gëzoftë ngratë .!..
23
Çdo grackë përreth teje
jeton mendjelehtë
e verbër,
plot sy e veshë
dalldie
si poetët ..
24.
Zonjë, tash, plot muzgje,
dikur zgjoi i bletëve
dikur puhizë
fluturave.
Zonjë njitash …
plot lugje
rrëpira
hone
honeve lë dimrin pas…
25.
Shpresa vdes më e para,
shpëtimtari vdes i fundit,
ka të ngjarë : ngjarja
të ketë ndodhur
përgjumthi.
I pari shpëtimtari vdes
prehje pas i vjen shpresa,
ndonjëherë
e rrëmujshme
përmbytje e qetë
edhe me të qeshura…
