IN MEMORIAM NËNKOLONEL(R) XHEVAHIR SELIM ABDIJA – 27 VITE NË SHËRBIM TË ATDHEUT
Nga Agim Lika Nënkolonel (R), poet dhe studiues
Ka njerëz që e kalojnë jetën duke kërkuar të fitojnë diçka prej saj, dhe ka të tjerë që zgjedhin t’i japin diçka jetës. Ka nga ata që e shohin profesionin si një mundësi për të ndërtuar veten, dhe ka të tjerë që e shohin atë si një përgjegjësi përtej vetes. Në këtë dallim të heshtur midis të jetuarit për veten dhe të jetuarit në shërbim të një ideali, qëndron edhe kuptimi i jetës së Nënkolonel (R) Xhevahir Selim Abdija. Më 12 gusht 2026, kur u përcoll për në banesën e fundit, nuk u mbyll vetëm një jetë njerëzore. U mbyll një kapitull i një historie të lidhur për 27 vite me uniformën, disiplinën, përgjegjësinë dhe Forcat e Armatosura. Por vdekja merr praninë fizike, jo gjurmën që njeriu ka lënë pas. Dhe gjurma e Xhevahir Abdijas është ajo e një jete të dhënë në shërbim. Xhevahir Selim Abdija lindi më 30 nëntor 1962, në Sohodoll të Dibrës.
Nga vendlindja mori rrënjët, kujtesën e fëmijërisë, traditën familjare dhe atë ndjenjë të thellë përkatësie që njeriu e mbart gjatë gjithë jetës. Rruga e tij do ta çonte drejt Shkollës së Mesme Ushtarake “Skënderbej”, një institucion që për një brez të tërë shqiptarësh ishte shumë më tepër se një shkollë. Ishte një shkollë karakteri, ku krahas dijeve ushtarake mësoheshin disiplina, përgjegjësia, bashkëjetesa, sakrifica dhe ndjenja e detyrës. Nënkolonel (R) Xhevahir Abdija ishte pjesë e këtij formimi. Pas përfundimit të Shkollës “Skënderbej”, ai vijoi studimet në Shkollën e Lartë të Bashkuar të Oficerëve në Tiranë, në specialitetin “Këmbësori”. Në vitin 1985 u titullua oficer aktiv dhe detyrën e parë e mori pikërisht në Shkollën “Skënderbej”, tashmë si komandant toge. Kthimi në atë institucion kishte një simbolikë të veçantë: ai u rikthye aty ku kishte qenë nxënës, por tashmë në një rol tjetër — nga ai që mësonte, te ai që udhëhiqte dhe edukonte. Kështu nisi një rrugëtim i gjatë profesional, 27 vite në Forcat e Armatosura. Për një ushtarak, 27 vite nuk janë thjesht një numër. Janë mijëra ditë pune, stërvitje, përgjegjësi, vendime dhe përballje me detyrën. Janë vite në të cilat uniforma bëhet pjesë e identitetit dhe shërbimi shndërrohet në mënyrë jetese. Gjatë karrierës së tij, Xhevahir Abdija shërbeu si komandant toge, zëvendëskomandant batalioni, instruktor, komandant i Batalionit të Specialeve dhe komandant i Policisë Ushtarake. Më pas kreu detyra si oficer shtabi në Drejtorinë e Operacioneve dhe Stërvitjes në Shtabin e Përgjithshëm dhe si shef i Degës së Zbulimit në Brigadën Logjistike. Këto detyra përfaqësojnë nivele të ndryshme përgjegjësie dhe dëshmojnë besimin që iu dha si ushtarak, drejtues dhe specialist. Por një karrierë ushtarake nuk mund të përmblidhet vetëm në një listë detyrash. Përtej funksioneve dhe gradave është njeriu që mbetet në kujtesën e atyre me të cilët ka ndarë punën, vështirësitë dhe përgjegjësitë. Gradën ta jep institucioni. Detyrën ta beson institucioni. Dekoratën ta jep institucioni. Por respektin nuk ta jep askush me urdhër. Respekti fitohet. Xhevahir Abdija u kujtua nga kolegët, ish-skënderbegasit dhe vartësit si një oficer korrekt, i disiplinuar dhe i përkushtuar. Janë fjalë të thjeshta, por në jetën ushtarake kanë peshë të veçantë. Korrektësia është besueshmëri. Disiplina është karakter. Përkushtimi është përgjegjësi. Autoriteti i vërtetë i një oficeri nuk buron vetëm nga grada. Ai lind nga shembulli. Njeriu mund të urdhërojë sepse ka gradë, por respektohet sepse ka karakter. Dhe karakteri është ajo që mbetet kur uniforma hiqet. Kontributi i tij u vlerësua edhe institucionalisht me urdhra dhe medalje të ndryshme, ndër të cilat “Medalja për Shërbime të Veçanta”. Por, përtej çdo vlerësimi zyrtar, qëndron dëshmia më e rëndësishme: mënyra se si një njeri kujtohet nga ata që e kanë njohur. Për brezin e Xhevahir Abdijas, uniforma nuk ishte thjesht një veshje.
Ajo ishte shenjë e një përgjegjësie. Atdheu nuk ishte vetëm një nocion abstrakt, por toka ku kishin lindur, njerëzit që mbronin, institucioni ku shërbenin dhe flamuri nën të cilin betoheshin. Të shërbesh do të thotë të pranosh se ekziston diçka më e madhe se vetja. Dhe kjo ndoshta është një nga pyetjet më të mëdha që i bën njeriu vetes në fund të jetës: Çfarë mbetet pas nesh? Pasuria mund të mbetet. Titulli mund të ruhet në dokumente. Shtëpia mund të qëndrojë. Fotografitë mund të ruhen. Por vlera më e madhe është ajo që nuk matet me pasuri dhe nuk shkruhet gjithmonë në dokumente: gjurma njerëzore. Si të kujtojnë ata që kanë punuar me ty? Çfarë thonë për ty ata që të kanë njohur? A mbetet emri yt vetëm në një dosje apo edhe në kujtesën e njerëzve? Në rastin e Xhevahir Abdijas, përgjigjja gjendet në rrugën që ai la pas.
Nga Sohodolli i Dibrës te Shkolla “Skënderbej”. Nga nxënësi te oficeri. Nga komandanti i togës te detyrat drejtuese e të shtabit. Nga dita e parë e shërbimit deri në përfundim të një karriere 27-vjeçare. Kjo ishte rruga e tij. Një rrugë personale, por njëkohësisht pjesë e historisë së një brezi ushtarakësh që e panë shërbimin jo thjesht si profesion, por si detyrë ndaj vendit. Sot ai prehet. Por jeta e tij vazhdon të jetojë në kujtimet e familjes, miqve, kolegëve, ish-skënderbegasve dhe të gjithë atyre që ndanë me të një pjesë të rrugës. Sepse njeriu nuk bëhet i paharrueshëm nga fakti se nuk vdes. Bëhet i tillë nga ajo që lë pas. Xhevahir Abdija la një emër të lidhur me shërbimin, një karrierë të ndërtuar mbi detyrën dhe kujtime që do të vazhdojnë të përcillen nga një brez te tjetri. Prandaj, lamtumira për të nuk duhet të jetë vetëm një fjalë dhimbjeje. Duhet të jetë edhe një fjalë mirënjohjeje: Për vitet e shërbimit. Për detyrën e kryer. Për uniformën e mbajtur me dinjitet. Për përkushtimin. Për shembullin e lënë pas. Lamtumirë, Nënkolonel (R) Xhevahir Selim Abdija! Ti u largove nga kjo botë më 12 gusht 2026, por ajo që bëre gjatë jetës nuk largohet bashkë me ty. Sot mbyllet një jetë, por mbetet dëshmia e saj. Sot hesht një zë, por vazhdon kujtimi. Sot largohet një ushtarak, por mbetet historia e shërbimit të tij. 27 vite në uniformë nuk janë thjesht vite. Janë një jetë e dhënë pas detyrës. Dhe kur një njeri ia kushton një pjesë të madhe të jetës Atdheut, edhe pas largimit të tij diçka prej tij mbetet në vendin të cilit i shërbeu. Lavdi shërbimit tënd! Nderim për veprën, përkushtimin dhe kujtimin tënd! U prehsh në paqe, bir i Sohodollit të Dibrës, ish-skënderbegas dhe ushtarak i Atdheut! Emri yt mbetet në kujtesë. Shërbimi yt mbetet në histori. Gjurmët e tua nuk i fshin koha.
