Macja dhe Qeni Besnik
(Fabul lirike)
Në prag të një shtëpie ku dimri trokiste lehtë,
nën frymën e oxhakut që këndonte si diell i fshehtë,
rrinte macja – si hënë mbi qilim,
me hapa prej puhize, me sy prej agim.
Bishti i saj lëkundej si varg i qetë,
si një zonjë e heshtur në mbretëri të vet.
Ajo pinte ngrohtësinë si lulja vesën,
dhe e mbante shtëpinë me butësinë e shpresën.
Por jashtë, te pragu ku era ulërinte,
ku shiu si ushtar mbi çati godiste,
rrinte qeni besnik – si lis në stuhi,
me shpirt rojtari dhe zemër shtëpi.
Ai nuk kërkonte zjarr,
as jastëk prej reje,
por ruante portën
si rojë e një mbretërie të vërtetë.
Një mbrëmje macja, me zë kadifeje, tha:
— Unë jam kurora e kësaj vatre pa anë;
brenda kësaj ngrohtësie unë sjell hijeshi,
si petal trëndafili në mes të qetësisë.
Qeni ngriti sytë si dritë prej dheu:
— E vërtetë, o mike, ti je kënga e prehjes së re.
Por ç’vlerë ka drita kur dera s’ka rojë?
Ç’vlerë ka lulja, nëse stuhia e shkel me thonj?
Ti je hëna që zbukuron natën,
unë jam muri që ndal furtunën.
Ti je qetësia e shpirtit në vatër,
unë jam hapi që mbron pragun.
Macja heshti…
Dhe në heshtje kuptoi
se edhe ylli më i bukur
ka nevojë për qiell që ta mbrojë.
Ajo iu afrua me hap të butë,
si pendë që prek një plagë,
dhe pranë qenit u ul,
jo si zonjë—
por si mike.
Që nga ajo natë,
oxhaku digjej më ngrohtë,
dera rrinte më e sigurt,
dhe shtëpia u bë si zemër:
me butësi brenda
dhe guxim përreth.
Në jetë, nuk ka rol të vogël kur zemra është e madhe.
Dikush mbron muret, dikush ngroh shpirtin—
por vetëm respekti dhe bashkimi
e bëjnë një shtëpi të quhet shtëpi.
Autore Sheqere Sina
Albania 
Tè drejtat janè tè gjitha tè Autorit .
