Mërgimi,shpresa e humbur,zemra copëtuar. Braktisëm vendlindjen ngadalë,pa fjalë. Që,po na vret zbrazëtia e shpirtit përvëluar. Po na le,me zhgënjime dalë. /// Mërgimi,ku s'ka përqafime! Po ka vetëm derdhje loti. Vetëm vitet kalojnë,mbeten kujtime. Mërgim,humbëm njerëzillëkun,si unë e ti, /// Një shtresë re,jetën na bëri, Që mendja na gënjeu, për botën e përtejme, Qe për vendin,erën mos ja harronim. Një çantë,me vendlindjen,varur ta mbanim në shtëpinë time. /// Mërgimi,s'mund ta duroj! Se me vete kam çantën me dhe Gjithë ditën vetëm punoj! Se ne për vete s'kemi më atdhe. /// Mërgimit,jam gjithnjë,me lot në sy. Rruga e mërgimit,rrugë pa shtigje, Njeri,s'të sheh,s'të flet,sikur s'je aty. Mërgimi,nga vendi ,si rënkimet pa gjë. /// Mërgim,fjalë që rëndon shumë, Ku vuan t'i, vuaj edhe unë. Të gjitha duken ,si ëndërra në gjumë. Për këtë jetë zbrazëti që po kalojmë. /// Na ndave nga njerëzit,mërgim! Na fute në asmëri vlla,me vëllanë, Nuk shikojmë se na ka zënë sytë. Nga lakmia e zilja për njëri,tjetrin. /// Mërgimi,si kohë e shkuar,internim,burgje. Sot koha e mërgimit,plagë dhimbjesh. Dje plagë që coptonin zemrën. Sot plagët,që durimi ka mbaruar. /// Mërgimi,na bëri sa një grusht jetën, Qëndrimin në dhe t'huaj,vetmi Ikja nga vendlindja,disfatë humbjen. Si lulet që vyshken,nëpër burgjet. /// Mërgimi,na hodhi si monedhë e vjetruar, Dhe rrugët e fatit,rrukullimë. Në vendin tënd,sikur njëherë, Të jetojmë jetën,nuk na lenë. /// Na lodhi jeta e mërgimit, Halle plot mbushi çantën e shpinës, Kjo botë e madhe,na mësoi degjenerimin. Me çantën e shpinës,plot mashtrime. /// Hallakatur ecëm nëpër rrugë! E shpirtin kemi të mërzitur.Ah! Vetëm një fjalë dimë ..ah,pushtetarë.! Se jetën e ndryshon vetëm ti dhe unë. /// Urtësia,më nuk ka masë, Heshtja duhet thyer nga të gjithë. Sot duhet të flasim,t'i dhe unë, Për këto që po shikojmë,mostrat,shpirtin që na dogjën. /// Mërgimi,si një ter i vetmisë, Vendlindjes ti qëndrojmë pranë. Edhe në kohën e hidhur në masë. Mos rimë mburojë,si çadër shiu.!? V Pëllumbi.autori. 07/05/2026. Artë.Greqi.
