Melisa Baboci
Në udhë të jetës, si bari në mal,
fryn era e kohës, më shtyn ngadalë;
një zemër që rreh mes gëzimit e mallit,
si zog i lirë që s’i bindet hallit.
Në prag të shtëpisë, nën hijen e lisit,
rrinë kujtimet e gjyshit, zëri i fisit;
me fjalë të thjeshta, por plot urti,
më mësonte jetën si një histori.
Mos u përkul, më thoshte pa zë,
se nderi i njeriut nuk blihet me ar;
mbaje krenarinë si flamur në shesh,
se fjala e ndershme vlen më shumë se var.
O vend i bekuar me male e gurë,
ku rrjedh gjaku i vjetër si lumë i përulur;
në gjuhën tënde rreh shpirti i kombit,
si këngë e vjetër që s’plaket nga moti.
Dhe unë në heshtje, me hap të lehtë,
ec mbi gjurmët që lanë të tjerët;
se jeta s’është tjetër veç një amanet,
të duash, të ruash, dhe të mbetesh i vërtetë.
Melisa_Poetry 📖🖋
