NËNTORI I HISTORISË
Poezi nga Ferit Toma
Nëntor, o muaj i shenjtë i kujtesës,
ku shekujt flasin me zërin e lavdisë,
ku toka shqiptare, mbushur me plagë,
ngre ballin lart në dritën e lirisë.
Në brigjet e tua zgjohet historia,
me hapa trimash, me këngë legjendash,
Skënderbeu vjen nga thellësia e kohës,
me shqiponjën dykrenare mbi flamuj betejash.
Në Vlorë u ndez një diell i paparë,
më 28 Nëntor, në qiellin shqiptar,
Ismail Qemali, me penën e burrit,
shkroi pavarësinë në pragun e kombit.
Atë ditë flamuri u ngrit mbi qytet,
kuq e zi, si zemra që rreh përjetë,
dhe malet jehuan në gjuhën e tyre:
Shqipëria është e lirë, Shqipëria është jetë!
Por Nëntori s’është vetëm festë e këngë,
është loti i nënës, është plaga që dhemb,
është gjaku i derdhur në udhët e kombit,
është amaneti që brezat e mbajnë.
Është nëntori i dytë, me dritë në sy,
kur Kosova u ngrit me krenari,
pas pritjes së gjatë, pas vuajtjes pa fund,
shpalli lirinë që e deshi gjithkund.
Dy nëntorë, dy dritare në histori,
një gjak, një gjuhë, një rrënjë, një Shqipëri,
dy faqe lavdie në librin e kombit,
që koha s’i fshin me stuhitë e botës.
O Nëntor, mosha jote s’njeh mbarim,
se rron në flamur, në gjuhë e kujtim,
në çdo zemër shqiptari që atdheun e do,
në çdo fëmijë që shqip fjalën mëso.
Dhe nëse një ditë do të pyesë historia:
Çfarë la pas ky popull në udhët e tij?
Përgjigjja do të jetë e shkruar në flamur:
Një komb që vuajti, por kurrë s’u përkul në robëri!
Nëntor, o tempull i krenarisë,
ti je kushtrimi i përjetësisë,
sa të ketë shqiptarë mbi këtë dhe,
do të rrojë flamuri, do të rrojë atdheu!
