Spiro Kote
SPIRO KOTE
NJË PUPËL SI VETULL
( L i r i k ë )
Një pupël,si vetull ,ra befas mbi valë,
Mbi cipëz të gjolit, sykthjelltit,kristal.
Mbi cipëz të gjolit, sykthjelltit,kristal.
Lotë-vajin, shelgjet,e shterën në çast,
Buzëgjethet e vogla, i feksën në gaz.
Bregu,fatlumej, priste e lutej për të,
Qeshej, kur qasej, psherëtinte pa zë.
E afërt, kur vinte ,dridhërohej në valë,
E largët,kur ikte ,lotëderdhej në mall.
Por erdh’ flladi i erës,me puplën të luaj,
e sillte ,e largte ,e braktiste të huaj .
E niste ,e grishte ,e ngrinte mbi ujë,
E largte , përqafej ,me gaz e me vrull.
Një çast, rrëmbyeshëm,e mori në krah,
Një vetëtimë ndezi gjolin ,e më s’u pa.
S’u muar vesh ç’qe , kur erdhi ,kur iku ,
Pranverë lulesh në qe, a vapë korriku…?!
Në qe vetull-pupël, a veç – pupël-vetull,
Në iku me flladin, apo u tret në mjegull…?!
I mjerë mbeti gjoli , i vajshëm , pa zë,
Përreth, shelgjet varur , lotonin me të.
Përreth, shelgjet varur , lotonin me të.
Pranverë , 2025- 2026
