Robert Martiko
Rreth poezisë “Kërkohet arkë tjetër për Noen”, me autor Faruk Myrtaj
Poezia “Kërkohet arkë tjetër për Noen” është një reflektim ironik dhe filozofik mbi vetminë e njeriut bashkëkohor në epokën e komunikimit teknologjik. Faruk Myrtaj rimerr figurën biblike të Noes dhe Arkës së Shpëtimit, por e zhvendos përmbytjen nga bota fizike në botën e brendshme të njeriut. Rreziku këtë herë nuk vjen nga ujërat, por nga izolimi, humbja e komunikimit të vërtetë dhe paradoksi i një njerëzimi që është gjithnjë i lidhur, por jo domosdoshmërisht më pranë.
Simboli më goditës është celulari. Autori nuk e dënon teknologjinë në vetvete; ai godet varësinë që e bën njeriun të mbyllet në një univers individual. Prandaj kushti i parë për shpëtim është që njerëzit të mos e kenë “atë dreq celulari në dorë”, në mënyrë që të mund “të shpëtojnë dhe të shpëtohen nga Vetja e Vetmuar”. Pikërisht këtu qëndron paradoksi i poezisë: njeriu modern duhet të shpëtojë jo vetëm nga rreziqet e jashtme, por edhe nga vetmia që prodhon mënyra e tij e jetesës.
Arka e re që kërkon poeti nuk është prej druri. Ajo është metafora e një bashkësie njerëzore të rindërtuar, ku njerëzit mund të hipin “së toku”, duke marrë me vete gjuhët, kujtesën dhe kulturat e tyre. Nëse Noe shpëtoi farën biologjike të jetës, të sotëshmit i kërkohet të shpëtojë diçka aftësinë e njerëzimit për të komunikuar, për të qenë pranë dhe për ta njohur Tjetrin si qenie reale.
Pyetja përmbyllëse është njëkohësisht ironike dhe tronditëse: ishte vallë Noe aq i vetmuar me njerëzit e tij sa njeriu i sotëm, ndërsa priste “mesazhin”? Kjo fjalë krijon një lojë të bukur kuptimore: mesazhi hyjnor i rrëfimit biblik përplaset me mesazhet elektronike të kohës së sotme. Mjetet për dërgimin e mesazheve janë të pafundme, por shumësia e tyre nuk garanton më shumë komunikim njerëzor.
Është një poezi-paralajmërim që mbart një mendim të thellë: përmbytja moderne mund të mos jetë prej uji dhe arka e shpëtimit mund të mos ketë nevojë për dërrasa. Ndoshta shpëtimi fillon nga një gjest shumë më i thjeshtë: ulja për një çast e celularëve, ngritja e syve dhe rizbulimi i njeriut përballë.
KËRKOHET ARKË TJETËR PËR NOEN
Se-përse duken njerëzit e sotëm si Noe i Ditë-Dritës së Parë,
atë që thuhet se sajoi Arkën e Shpëtimit të Farës së Dëlirë të Jetës
si kusht të vetëm, u lutemi, të mos e kenë atë dreq celulari në dorë
të shpëtojnë dhe të shpëtohen nga Vetja e Vetmuar, së pari!
Pastaj të mund të ngjitemi në barkë dhe të nisemi, së toku
Si njerëzim, i tërë, me gjuhë të gjalla e të vdekura së shkruari
S’e thonë Dhjatat- e Reja dhe e Vjetra, as Bibla dhe Kurani,
Kaq vetmuar ndehej Noe me të Vetët, gjer-kur mori mesazhin?
