PENELOPA
S’ka këngë për atë që pret.
Askush s’i thur lavdi heshtjes.
Udhëtarët kthehen me rrudha në ballë,
por ata që mbeten
plaken brenda mendimeve.
Pritja s’është virtyt,
por zgjedhje e përditshme:
të mos ikësh,
as kur mendja shpërndahet
si tel i thyer në erë.
Natën shthuret pëlhura,
me gishta që dridhen mbi fijet e ftohta;
ditën fillohet nga e para,
nën peshën e syve që sodisin.
Dhe asnjë Odise
s’e kupton këtë lloj udhëtimi.
