PËRTEJ HESHTJES
Në sytë e natës fle një mister,
Në zemër ndizet një yll i lirë.
Mbi buzë të heshtjes lind një fjalë,
Që prek thellësinë si valë mbi valë.
Në zemër ndizet një yll i lirë.
Mbi buzë të heshtjes lind një fjalë,
Që prek thellësinë si valë mbi valë.
Një pemë përkulet, por s’thyen degë,
Se rrënjët e forta e mbajnë si shteg.
Edhe njeriu, kur përkulet ngadalë,
Mëson të ngrihet përsëri me mall.
Mendimi është det pa fund e pa breg,
Ku çdo pyetje kërkon një shteg.
E vërteta shpesh rri në heshtim,
Por lind në shpirt si një zgjim.
Shpresa është farë që fle në dhe,
Pret shiun e pranverës të çelë mbi re.
Kush kërkon dritën në terrin e zi,
E gjen në zemër një rreze të tij.
Dhe kur njeriu humbet drejtimin,
Zemra i bëhet busull për udhëtimin.
Se jeta s’është thjesht një sfidë,
Por rrugë që të çon drejt një pritjeje të mirë.
Zemra i bëhet busull për udhëtimin.
Se jeta s’është thjesht një sfidë,
Por rrugë që të çon drejt një pritjeje të mirë.
AUTORE: FATBARDHA BUDINI
