QETËSIA E SHPIRTIT
Në zhurmën e botës ku çdo gjë nxiton,
Një zë në vetmi plot shpresë kërkon,
Jo mure me ar, as famë, as shkëlqim,
Por paqen e thjeshtë që fal shërim.
Një zë në vetmi plot shpresë kërkon,
Jo mure me ar, as famë, as shkëlqim,
Por paqen e thjeshtë që fal shërim.
Ajo vjen si fllad pas stuhisë në det,
Kur njeriu gjen paqe me veten e vet,
Si rreze e ngrohtë që zbret përmbi tokë,
Ku shpirti harron çdo dhimbje në botë.
S’ka peshë që e mbyt, as brengë që e vret,
Kur brenda vetvetes një dritë po troket,
Kujtimet e hidhura ikin në harresë,
E dita e re agon plot me shpresë.
O paqe e shenjtë që shpirtin ushqen,
Ku çdo pikëllim një mbarim po gjen,
S’e gjen lumturinë mbi këtë dhe’,
Po s’pate këtë paqe që brenda vetes ke.
Ku çdo pikëllim një mbarim po gjen,
S’e gjen lumturinë mbi këtë dhe’,
Po s’pate këtë paqe që brenda vetes ke.
