Olimbi Dafa
Bujari ka lindur në 1969 në Patos , Shqipëri. Ai ka studjuar për pikturë e me pas për regjizor teatri në Akademinë e Arteve në Tiranë .
Bujari nga Greqia emigron për në Amerikë . Dashurinë për Atdheun e tij e mori me vete Edhe pse jetonte larg mallin e ndezur shpirti e mbante në thellësi. Duke e ndjere mungesën kupton se sa vlerë ka ky vend , dhe se çfarë bukurie të ëmbël ka për veshët fjala Shqipëri .
Fillimi i jetës në Amerikë nuk ishte i lehtë . Kur mendonte se e kishte humbur rrugën e shpresës, u kujtua se njeriu ka forcë të brendshme dhe vlera për të kaluar vështirësitë , ndaj forca , vitaliteti , egoja e jetës e bën të mos dorëzohej , po të priste me padurim e të fillonte me optimizem diten .Ndonjëherë realiteti ka peshë të rëndë dhe dëshirat janë shumë të veshtira për t’u realizuar ….
Por ëndrrat gjejne gjithmonë rrugën e ndriçuar nga shpresa për t’u kthyer sërish për t’i buzëqeshur jetës.
Ashtu si gjithë shqiptaret e tjerë ai kishte një mision në jetë ,një qëllim , një synim , një objektiv, për diçka që donte të arrinte . Duke guxuar dhe sfiduar vështirësitë, u be i dobishem për veten ,familjen , shoqërinë , .
Ai diti ta përqafojë jeten me pasion . Disa njeraz behen të suksesshme se i ka përkëdhelur fati , por shumica behen të tille pasi punojnë shumë për t’u bere si ai .Fatit besoi dhe ndiqe çdo çast,nese rri e pret është e sigurtë që do të tërheqë zvarre .Bujari me vullnetin dhe punen e tij këmbëngulëse arriti të bej artin e tij të bukur , duke e ngritur dhe lartësuar ate
Ia dhe veprimtaria e tij duke e nisur që në Shqipëri . Në fillim e ka nisur me disa filma të shkurtër .
Filmi tij i pare i gjatë “Amnistia “, (2011).Është projekti i pare shqiptar që fiton në Eurimeges.
Ky film është dhe pjesëmarrja e pare zyrtare e Shqipërisë në festivalin e Berlinit , ku u vleresua me çmimin C.l.C. A. E.
Filmi i dyte ” Kron”(2015 )Premierë botërore në festivalin Karlauy Vory.
Filmi i trete “Delegacioni”(2018 ) Grand Prix në festivalin e filmave në Varshavë (2021).
Gjatë ketyre viteve Bujari ka realizuar disa filma dokumentar dhe të shkurtër Zais , Dom, Flutura , Vathini munguar, Kater stinet.Në Tetor të vitit 2021 prezanton filmin ” Virgjëresha Shqiptare ” me të cilin fiton çmimin “Ecumencial” , dhe “Special Jurymetion Në Mars fiton çmimin e publikut ” Ostende “, Belgjike . Tek ” Virgjëresha” Bujari trajton temën që bën fjalë për shqiptaret e sapo dalë nga errësira komuniste, të cilët kishin nisur të rihapnin plagët e vjetra të komunizmit . Ky film i suksesshme po shfaqet në rrjetin e filmave të Kinemasë Amerikane .Pra Ai bëhet regjisori me produktiv i Kinematografisë Shqiptare i dekadave të fundit .Krijimtaria e tij ka një dimension të gjerë që e ka mbajtur, ruajtur dhe ushqyer vazhdimisht , ndaj ajo ka sukses dhe vlera .
Është fat të shijosh artin e artistit, regjisorit të madh Bujar Alimanit , i cili ka krijuar një profil të spikatur që e do dhe e dashuron artin e tij. Artin e bukur e bëjnë ata si puna e tij , të cilët janë dashuruar pas jetës se vërtetë. Ata që janë bashkë me kinemanë si një shpirt me dy trupa . Tek Bujari shikojmë një mendim të thellë që reflektohet me shumë ngjyra në angazhimin e tij në art . Ai ka në kete rrugetim gruan e tij e cila është producente shumë e zonja dhe vajzën , e cila ka kryer Shkollën Filmi Unter Kollege në Nju-Jork për kinematografi. Ata i janë futur kesaj rrugë të bukur të ketij arti , duke krijuar krijua një treshe të mrekullueshme , të cilët e adhurojnë filmin, debatojnë , sugjerojnë , hedhin mendime , ide , bëjnë vërejtje , dhe mbi bazën e tyre ndertojne mendimin i cili kalon në projekte konkrete reale . Secili prej nesh është hero i punës se vet në arritjet ose bëmat që ka bere .
Është kënaqësi kur punon pa përtim që të jesh pjese e shumë projekteve , të cilat të sjellin kënaqësi kur çmohen dhe vlerësohen .
Filmat e tij pëlqehen sepse Ai tregohet mospërfillës ndaj gjërave ordinere , dhe përqendrohet tek e madhja duke qëndruar indiferent ndaj pompoziteteve të mëdha . Ai bën art , duke u perpjekur të pëlqehet e e vërteta dhe po ia del .
Tek ai une shikoj njeriun e sotëm të cilit i është shtuar uria për filma . Gjithmonë ecën me hap të menduar për të nxjerrë një produkt me vlera , dhe kënaqet kur sjell ndryshim sepse punon me sinqeritet , dhe korr lulen e çmuar të besimit në kete punë .Çdo punë e mirë nga ai me qëllim të mirë , në fund të ditës e ka të garantuar suksesin . Suksesi i tij qëndron edhe të kërkesa ndaj aktorëve për artikulimin e bukur të fjalës , të cilen e shohim në filmat e tij , sepse kur ajo artikulohet në mënyrë magjike prek lëkurën e shpirtit .Suksesi qëndron edhe në dialogun e natyrshëm me shpirt artistik ,që kerkon nga profile të ndryshëm aktorësh Bujari është njeri optimist dhe kurajoz. Çdo hap që hedh është hap drejt se ardhmës kinematografike të suksesshme .Ai vazhdon edhe në Amerikë të trajtojë filma me tematikë nga vendi i tij , i cili u jep vlera kombetare duke u përfaqësuar nëpër festivale Ka aktivizuar aktor shqiptare , të cilët kane gjetur strehën e dashurisë tek Bujari si aktorët Viktor Zhusti , Ndricim Xhepa Luli Bitri etje , të cilët janë aktor që kane bere emër në Shqipëri .Sa u u kënaqëm kur lexuam një artikull të shkruar nga një shkrimtar i cili thoshte për Bujarin : Ditën me kominoshe e në darkë në tapetin e kuq . Kjo na gëzoi pa masë dhe na bëri krenar , sepse në përgjithësi shqiptaret punojnë pa u lodhur dhe korrin suksese në çdo vend të botes Që të shkruash për Bujarin duhet një roman e s’mjafton , por une mora shkas nga ftesa që me bëri për premierën e dekumentarit ” Flutura “‘ të cilin e shfaqi ketu në Tiranë .
Ishte vërtet një dokumentar i mirë me një realizim mjaft të arrirë, në të cilin trajtonte vuajtjet e 20 vajzave të cilat kaluan jeten në kampet e përqendrimit nga regjimi komunist . Nëpërmjet ketij dekumentari regjisori na sjell një mesazh të qarte për brezat e sotëm, i cili duhet të njohë historinë. Duhet të njohë kete dëshmi të plotë jo në mënyrë sipërfaqësore . Vlera e ketij dekumentari qëndron në ate që kërkon ta bej drejtpërdrejt me publikun shqiptar , sepse i përket atij .’ Por dhe të huajve duke e çuar nëpër festivale.
Bujari i ka quajtur Flutura keto vajza , dhe shpjegon kur e pyeten se pse e ka titulluar fluturat .Ai thotë : se ai është i brishtë, fin , që qarkullon kudo dhe i shkon përshtat ketyre vajzave . Ky titull duhet të mbetet , është emocionues , vepër arti kur funksionon thjeshtë , kur prek shpirtin.Sa bukur flet shpirti i ketij artisti që është prezent në kete projekt , dhe i jep frymë ketij projekti . Një komunikim i drejtë për drejt ka një ndikim të madh . Çdo fjalë e tyre të bën për vete , ndikon drejtpërdrejt tek shpirtrat , dhe sjell të gjallë copëza jetë të asaj kohe duke e ndjerë veten aty . Fjalët e ketyre vajzave , të cilat janë quajtur flutura shprehin shenjtërinë e shpirtit njerëzor .
Fjalët e ketyre vajzave të krijojne emocione drithëruese dhe të vrasin zemrën .Unë pashë rrëfimet reale dhe sa ndikuese të copëzave të jetës se tyre , në ato fjalë që që dilnin nga honet e thellësisë se shpirtit të tyre Ato nuk e kishin ndier ndonjëherë ate fjalë të bukur , të ëmbël , të mirë , që ti lumturonte ,sikur dhe një thërrime .Fjala brenda saj mbart cilësi , peshë , bindje , që janë atribute të njeriut , që tregojnë edukatë , kulturë mirësi .
Fjalën që rëndonte dhe që e ushqente urrejtjen që ishte prezent mbi shpinën e tyre në ate regjim . Ata flisnin me fjalë të ftohta , të shëmtuara , ofenduese , imponuese , forcë e se së keqes që na shponin si shigjetë u shprehën fluturat Ato thuheshin me forcen negative për të na shkatërruar , për të na ulur , poshtëruar . Në ato copëza të jetës se tyre , une e ndjeva poshtërimin , përbuzjen , urrejtjen e atij regjimi , i cili mbillte farën e ligësisë . Unë pashë trishtim dhe lot të hidhura ,që vaditën ato copëza jetë nga keto vajza të pafajshme .
Pashë buzëqeshjen që i ngriu në buzë njërës nga fluturat , të cilen e kishin futen në burg në moshën 14 vjeçe se bashku me familjen , vetëm pse i ishte arratisur gjyshi Pashë lotët e një fluture që i kishin arestuar të të ëmën ,e cila mes lotëve tregonte duke çliruar shpirtin që e kishte të mbushur . Pash se si jua ndrydhnin dhe ua shuanin ëndrrat për t’u shkolluar,e ato ishin pa shpresë , sepse pas moshës 14 asnjë nuk duhet ta vazhdonte shkollën e larte edhe pse ishin nxënëse të mira e të dhjetave . Pashë lirinë e munguar .
Pashë ate dritë të shuar brenda shpirtit të tyre që lëngonte , dhe pa shpresë zemrat e tyre që rënkonin. Por pashë dhe shpirtin e ketyre vajzave ‘ për t’i rezistuar kohës se diktaturës . Frymëzim i bukur i regjisorit i cili duke dhene një detaj të mprehtë ,ka dhene vlera të bukura dhe rolin e rrëfimit të vajzave, për të treguar urrejtjen e atij regjimi , me dhimbjen që mbajti gjallë shpresën e tyre.Ky është ai dokumentar i bukur , ku imazhi , fjala e tyre model i të gjithëve në.Vetëm shpirti i regjisorit mund ta shprehë kaq bukur ate ndjenjë të vërtetë në fjalen e tij që mbajti në fund, se bashku me disa nga fluturat të cilat kishin ardhur nga Amerika , Kanadaja , e vende të tjera . Ato e përgëzuan Bujarin dhe folën për lirinë e tyre , për dëshirat e plotësuara pas atij regjimi , për ëndrrat që gjeten rrugën e ndriçuar, dhe shpresën për t’i buzëqeshur përsëri jetës . Për vlerat që i zbërthyen aq bukur dhe natyrshëm . Përcollën mesazhe të mëdha në ato fjalë plot dritë e gëzim në kete dedikim dokumentar , kushtuar pikërisht ketyre fluturave që shprehën dhe mirënjohjen e thellë për të . U dhuruan shumë buqeta me lule nga spektatorët , të cilat ishin të merituara për regjizorin ., sepse me syt e mendjes arriti të na japte kete film të bukur , por me një realitet të hidhur nga realiteti shqiptar . Në kemi nevojë për modele të tilla nga të cilat duhet të marrim forcë , duke i pare dhe të mos nënshtrohemi . Unë e pashë kete dokumentar i cili foli shumë , dhe dha shembuj të shumtë të ketyre vuajtjeve , të cilat une i përjetova, i ndjeva , lotova , u rrënqetha , u preka dhe them :se në ate botë fajtore , fajin e kane njerëzit që e bëjnë kete botë të fajshme . Dhe une i drejtohem Bujari se je njeri njeri i thjeshtë , modest , i dashur , human dhe bujar siç ke emrin . Kur ke bujari, vlerë dhe virtyt , figurë me vlerë është emri yt .
