Marigona Zekaj
Do ecim përpara,
edhe kur s’ka dritë,
me ëndrra në zemër,
me plagë në shpirt.
edhe kur s’ka dritë,
me ëndrra në zemër,
me plagë në shpirt.
Rrëzohemi, ngrihemi,
përsëri vazhdojmë,
me dhimbje në heshtje,
por kurrë s’ndalojmë.
Këmbëzbathur, të përgjakur,
nëpër gurë do të shkojmë,
plagët tona, të fshehura,
me buzëqeshje do t’i mbulojmë.
E kur në fund
të arrijmë destinacionin,
do ta kuptojmë sa vështirë
e kishim vetëm me njëra-tjetrën,
por dhe kush na don
Sepse rrugët e mia
s’janë veç udhëtim,
Janë lot, ëndrra,
Janë jetë dhe përjetim.
s’janë veç udhëtim,
Janë lot, ëndrra,
Janë jetë dhe përjetim.
