Liljana Ndoni
Sa herë që bie shi mbi ne ,zhveshë shpirtin
e verbër,
Ujë ,që than gërthitjen tënde, plot shqetësim,
Ti je loti im ,në ç’do vesë të barit
t’gjelbër,
e verbër,
Ujë ,që than gërthitjen tënde, plot shqetësim,
Ti je loti im ,në ç’do vesë të barit
t’gjelbër,
Më buzët e tua që lag, çdo lule me parfum!
Kur era e pëshpërit, vargun e humbur në pranverë,
Dhe ëngjëjt fluturojnë në qiell, kthehen duke qarë,
Përkëdhelin pemët,gjethet preken ,pikojnë vaj,
E drita e mgrohtë që djeg shqetësimet mundohet ti thaj.
Bie shi mbi barin e vyshkur të shpirtit atje largë,
Mbi pluhurin e pezulluar që koha e mban flugë,
Midis netëtve të përhumbura mendimet bëhen plagë,
Një ditë do të vijë ,pa rrufetë ,me lotë shiu buzët do ti lagë..
Mbi pluhurin e pezulluar që koha e mban flugë,
Midis netëtve të përhumbura mendimet bëhen plagë,
Një ditë do të vijë ,pa rrufetë ,me lotë shiu buzët do ti lagë..
17 ,5.2026.Genova IT
