Llesh Gjomarkaj
Shpirtin
ma ndoqën ndër ëndrra
Netëve
më lanë pa gjumë
Një zemër që rrahu
sa mijëra kambana
Dy sy
që ditëve pritë u zunë
Një zë i ëmbël
që përkëdheli mëngjeset
Një dëshirë e vjetër
që u zgjua bashkë me lulet
Një rreze hëne
që u shua në rrekë vesët
Një buzëqeshje drite
që qielli i përulet
Ma prishën gjumin
e shpirtin ma ndoqën
Me një përqafim ere
lëndinave u çlodha
Ju thashë pas jush
e shkela gjithë botën
Ju në ëndrra më ndoqët
unë ditëve gjithkund ju kërkova!
Deri në të fundmen
ditë të shtegtisë!
