T’ju bëj mirë…
Paraditja ishte përvëluese.
Në plazh dëgjoheshin të qeshurat e fëmijëve. Disa luanin me top, disa vraponin me pistoleta uji, të tjerëve u shkriheshin akulloret nëpër gishta, ndërsa disa prisnin me padurim radhën për një xhiro me varkë…
Mes gjithë atij gjallërimi kalonte vazhdimisht një djalë i vogël..
Në dorë mbante një kovë me misra të pjekur dhe, me një zë të hollë, thërriste…
Misra të pjekur…
E pashë pothuajse gjatë gjithë paradites..
Bënte të njëjtën rrugë, nga njëri skaj i plazhit në tjetrin. Djersa i pikonte në fytyrë, por ai vazhdonte. Kur i mbaronin misrat, shkonte merrte të tjerë dhe kthehej përsëri.
Dukej sikur nuk lodhej.
Disa ditë rresht e pamë në të njëjtin plazh..
Një ditë djali im i bleu një misër.
-Si quhesh? e pyeta.
-Fati.
Më tha se ishte në klasën e tretë.
Të nesërmen u afrua përsëri…
E njohu djalin tim.
Djali më pa mua, priti miratimin tim me sy, mori 200 lekëshin nga çanta dhe ia zgjati..
Fati buzëqeshi lehtë dhe tha..
T’ju bëj mirë…
Nuk e prita atë urim.
Më mbeti në mendje.
Teksa ai vazhdoi rrugën mes çadrave, unë vazhdova ta ndiqja me sy.
Ishte një fëmijë si gjithë të tjerët, por, ndërsa bashkëmoshatarët e tij luanin, laheshin e shijonin pushimet, ai bënte xhiro në vapë, duke shitur misra…
Nuk e di nëse do ta takoj më ndonjëherë Fatin.
Por e di se, sa herë të dëgjoj zërin e një fëmije që shet misra në plazh, do të më kujtohen ato tri fjalë të thëna prej tij..
T’ju bëj mirë…
