Arsinoi Zengo
Vajza që ia besoi shpirtin detit
Thonë se dikur, në një breg të harruar nga koha, jetonte një vajzë që mbante në shpirt më shumë ëndrra sesa mund të mbante qielli yje.
Çdo mbrëmje ajo ulej mbi një shkëmb dhe shikonte detin. Nuk fliste. Vetëm e dëgjonte.
Një natë, kur hëna u derdh mbi ujë si argjend, deti e pyeti:
— Çfarë kërkon, bijë e dritës?
Ajo uli sytë dhe pëshpëriti:
— Nuk kërkoj asgjë… vetëm dua një vend ku zemra ime të mos ketë frikë të ndiejë.
Atëherë deti u afrua butë te këmbët e saj dhe i tha:
— Mos ki frikë nga thellësia jote. Edhe unë jam i thellë, dhe prapë mbaj qiellin në kraharor.
Shkëmbi, që kishte qëndruar aty për shekuj, i foli për herë të parë:
— Mos kërko të jesh e pathyeshme. Edhe unë jam çarë nga stuhitë… por çdo plagë më ka bërë më të fortë.
Vajza buzëqeshi.
Dhe atë natë kuptoi diçka që nuk ia kishte mësuar askush:
Njeriu nuk bëhet hyjnor kur nuk ka më dhimbje.
Bëhet hyjnor kur, pavarësisht dhimbjes, zgjedh të mbetet i bukur.
Që prej asaj nate, ajo vazhdoi të shkonte te deti.
Jo sepse deti ia kishte marrë dhimbjet…
por sepse i kishte mësuar si t’i kthente ato në dritë.
Dhe sa herë dielli lindte mbi ujë, duke prekur flokët e saj, dukej sikur vetë deti i pëshpëriste:
“Ti nuk je thjesht një vajzë në breg.
Ti je një histori që Zoti e shkroi me dritë,
detin e bëri dëshmitar,
dhe shkëmbin… mbështetje.”
#ARSINOI
