Vendlindja ime…!
Më ler të vrapoj,në atë mall!
Të zemrës tënde vendlindja ime
Në shpirt më digjet i yti zjarr.
Tek t’i m’mbeten,shumë kujtime
Të zemrës tënde vendlindja ime
Në shpirt më digjet i yti zjarr.
Tek t’i m’mbeten,shumë kujtime
Sa,herë vështroj fotografinë…!
Më bëhet një lëmsh në fyt.
Si lumë më vijnë kujtimet,
Për ty vendlindja ime.
Vendlindja,mbushur me gurë,
Që n’ mendje,i kujtoj gjithmonë,
Dua ,që të pi ujë n’ato mburime.
Që gjithmonë të kem lumturinë.
Vijnë mendimet duke parë fotografinë.
Dhe zemra reh,për vendlindjen time.
Që mes këngës t’zoqëve ta dalloj zënë.
E bukura vendlindja ime..!
Mallin,dua t’shuaj nga fluturimi i zoqve.
Mbi atë qiell të vendlindjes time
Me mall po shkruaj vargje.
Zemra reh fort,kur shikoj fotografinë.
Më ler t’vij t’mbështet kokën!
Në ato malet e tua,vendlindja ime.
Dhe t’dehem me aromën tënde,
E sytë t’më ndrisin si xixëllonjë.
Vendlindja ime: sa mall ndjej kur shkruaj!?
Néper damarret e trupit, rrjedh gjaku yt!
Vendlindje, Mos mé gjyko se ndruhem!
Dhe gérshi me mblidhet ne fyt.
Atje ku sodisja,pejsazhin tend,
Atje ku kam femijériné time,
Jo,nuk ka ne bote dhe askend,
Ate bukuri ténden Vendlindja ime.
Sa here kujtoj,vrapoj mes mallit.
Dhe zgjat duart per te perqafuar,
Por jam larg, shikoj pastertine e qiellit,
Asnje né bote,si ty, nuk eshte i preferruar.
Me mesove si te duroj mallin,
O, Vendlindja ime e bukur!
Qe te dalloj, kur ka re t’zeza edhe qiellin.
Mbi ç’do gje t’bukur,je ti! Si flutur!
Ti je malli i emigranteve e tille do mbetesh.
Qe ja lehteson pak e ngapak shpirtin.
Pa ty,s’ka e s’do te kete shpirt kujtimesh.
Se ti,je dehja e venave t’shpirtit t’emigrantit.
Me ler t’dehem me bukurine tende!
Mbi ato vargmale, qe i njoh ç’do gur.
Dhe ti kujtoj ato bukur,me timen dehje.
Se ty Vendlindja ime gjithmone te bie nur.
Mbi ato vargmale, qe i njoh ç’do gur.
Dhe ti kujtoj ato bukur,me timen dehje.
Se ty Vendlindja ime gjithmone te bie nur.
VENDLINDJA IME…!
V Péllumbi autori
11/05/2026.Arte Greqi
