Arta Tagani
Endacakët
Nuk ditën kurrë t’i ndërronin sytë
dhe pse imazhet u vinin kokposhte.
Here herë të thepisur
herë herë humnerë ,
gjithmonë të ndryshëm dhe gjithmonë ata sytë gjelbërim,
blu e gjerë,
te rozte herë herë
(Në bohçen hedhur pas shpine ,ndërkohë që ecin rrugeve te huaja, kanë futur rrugët e tyre Dhe nuk dinë t’i lëshojnë, kthehen ndonjëherë mbushin bohçen serish , ngjeshin e ngjeshin brënda gjithçka që mund të mbaj dhe vazhdojnë rrugën me kryqëzime të pafund)
