Gezim Bega
Pleqëri me kusure
Tek rrapi në mes të fshatit,
mblidhen pleqtë e moçëm,
Na iku mosha, iku e takati,
Fëmijët tanë na janë larguar,
ikën emigrantë nëpër botë,
Ngelëm si qyqër të vetmuar,
duke qarë e derdhur lotë.
Kohët sa shumë ndryshuan,
ngelëm duke lozur te rrapi,
Kolla e thatë s’po na pushon,
na iku fuqia,na iku takati.
Duke qeshur u shpërndanë,
Gjithë kush në shtëpi të vet:
-Dikush mendon për rininë,
-Dikush pleqërinë e shkretë.
