Xhemile Adili
DIMËR KËRÇOVE
Ky dimër kërçovar, ka nam pabotësie të shekullit;
ky dimër, më i bardhë se katrani i zi që qeveris,
më shqeu zemër, kokë, shtrat e shpirt.
Të të kisha pranë, do shtroja për ty lëkurë e mish,
eshtrat e mi do veja kurorë mbi kokën ku ti rri,
do të puthja, do të mikloja, nuk do të lëshoja kurrë
nga duart, nga sytë, nga gropa,
nga kafazi ku bëj…jetë!
Nuk do lejoja një rrugë gjallë, të mos mund të ikje.
Barkën me rrema do grija, veturës do ndizja rrotë,
lumit do i devijoja të tëra ujërat
dhe rrezet do i mbuloja me lotë…
Ky dimër më i bardhë se ferri i ferrit të dashurisë,
si nuk pata gjithë krahët e dallandysheve në planet,
pa të shkulja gjer në një yjet
e rrugët tek ti të shtroja me ata
e të të puthja sytë, plagët,
shpirt i kaq dhembjesh të mëdha!
