Uria famës!
Satanë s,ishe dje as nesër s.je.
Rolin e dhelprës gjuan çdo skutë.
Shëmbëlltyrë ishe rri ku je.
Lajkë dinastie reklamë për tu dukë.
Të vënë “emër” buzëqesh uritur.
Gjunjëzuar lëpirësish gatuar sfilitur.
Zierë katran nën lëkurë s,din të tërhiqesh.
Uritur famës llumit po digjesh.
Mishtarëve këmbëshkurtë kërpudha pas shiut.
Erës euforike mjerisht gërditur.
Metafora metastazash psherëtijë e rënkuar.
Përdredhërisë famëzisë asnjëherë kuptuar.
Mjeshtërinë e tyre s,ka gjuhë që iu bie në fije.
Nën rënkimet ashtorē kryhen llogaritë.
Radhë radhë mes vetit copëtohen përziher.
Fronin i parë i mbrami shorti kujt i bie.
