Donike Rrethej
Eca neper gastaret e jetës ,
zdathun…
dështova n’shum gjana ,
humba ,
po gjeta ty ,
lodi mu ba’e prag ,
dhimet.
Vdekja , pesh mbi shpatlla ,
po un’ jam ala ktu ,
ikon e nji historije ,
forcet .
Sa jet ka mbrenda nji Grueje ?!
sa forcë ,
sa dashni ,
sa mister rrethon boten e saj ,
at’ paqe q’i vetem ajo nep.
Dini me m’than kur Zoti krijoj Gruen …
ç’formul ndjeku ?!
cilat materie përdori ?!
e n’cilen koh’ e krijoj ?!
E me mrekullin e tij ma t’madhe thue gzoj?!
Mbrenda mejet flejn tana Grat ,
ato q’i heshtin se kan frig ,
ato q’i dhunohen ,
ato q’i vejn lule përmbi vorr’.
Ato q’i tesh prehen se s’kan ma za ,
e un’ kam me ken n’tana ata Gra.
Thue ka nji rrug per qiell ?!
paqet ,
lumnijet ,
parrizit ?!
O thue ai diell ?!
Po ai diell q’i n’xen mbrenda nesh ?!
Asht gjithçka duem ?!
dishiruem?!
Ajo paqe q’i veç nji Grue si un’ e gjen mbrenda saj ,
edhe se ka syt lod’,
e zemren kanjiher n’vaj .
Eca neper gastaret e jetës ,
e gjak m’nxori çdo ind i shpirtit ,
dhimbta përtej çdo limitit ,
po un’, q’i tana Grat mbaj e jan n’mue ,
ala due …
Jetën me sy ,
due ty .
Autore:
