Eralda Cuko
Misioni i heshtur i mësuesit që punon ne fshat
Në mëngjeset e hershme, kur mjegulla ende nuk është ndarë nga kodrat dhe rrugët janë të heshtura, mësuesi i fshatit nis udhën e tij të shenjtë. Nuk ecën vetëm drejt një shkolle të vogël, por drejt fatit të shumë fëmijëve që presin dijen si dritë në errësirë. Ai mban mbi supe jo vetëm çantën e librave, por edhe barrën e shpresave, mungesave dhe sakrificave.
Shkollat e fshatit janë shpesh të varfra në mjete, por të pasura në ëndrra. Bankat e vjetra, muret e zverdhura dhe dimrat e ftohtë nuk e zbehin misionin e mësuesit. Përkundrazi, këto vështirësi e bëjnë më të fortë, më njerëzor, më të përkushtuar. Në sytë e nxënësve ai sheh pasqyrën e së ardhmes dhe për këtë arsye nuk lodhet së mbjelli fjalë, durim dhe shpresë.
Mësuesi i fshatit shpesh është edhe prind, edhe këshilltar, edhe shok. Ai i njeh rrugët e baltosura, shtëpitë e thjeshta dhe hallet e heshtura të familjeve. Megjithatë, ai zgjedh të mos dorëzohet. Me zë të butë dhe shpirt të madh, ai u mëson fëmijëve se dija është krahë, se libri është dritare, se ëndrra nuk ka adresë qyteti apo fshati.
Në heshtje, pa zhurmë dhe pa duartrokitje, mësuesit e fshatit ndërtojnë themelet e shoqërisë. Ata janë heronj të përditshëm, që luftojnë me mungesën, me lodhjen dhe me harresën, por fitojnë me dashurinë për dijen. Sepse aty ku ka një mësues që nuk dorëzohet, lind gjithmonë një e ardhme më e ndritshme.
