Ndalu o mërgimtarë
Qielli im ditën pa diell,natën pa hënë
Drunjtë e malit tim pa gjethe,pa bylbila
Gra,bura të mrolosur,ngelën vajzat pa u bë nënë
Ikin djemtë,martohen me vajza gurbeti,si bandila.
Rrugët,shkollat e shkreta pa fëmijë
Asnjëri nga ne s’ka dritë syri,për këtë pikturë
Vendlindja e braktisur mbushet me minjë
Ne pa ju s’jetojmë,e s’bëhemi të lumtur kurë.
Zgjohuni o njerëz e t’i ndalim dot
T’u themi se edhe këtu ka për bukë,e ujë plot
Sa për lukse,makina e stolia mos ikni kotë
Stolitë ndryshken,toka e gjyshit me gjak e lotë.
Udhëkryqi i natës
Në udhëkryqin e natës ngecëm
bëjmë thirje,për shtigjet e humbura
a,do të dëgjohet përgjatë rrugës zëri
për bijtë e humbur e të haruar
tek ata që n’a i humbën me premtime
pasi që mercenarët i nxorëm në ballë
së fundit nuk kërkojmë leje nga koha
që ata t’i kthejmë,por nga ndërgjegja
ndërgjegja,thëret malet gurin dhe ujin
kërkohet të kthehet kujtesa kolektive.
ëndërrat tona ecin mbi tokë që moti
i kanë ikur gjumit nga shtrati i mallkuar
nga një moment simbolik me mesazhe
për bashkimin e shumpremtuar
përjetësimin e vlerave të kaluara
me domethënjen e shkrirjes së kufijve
koha u acarua me ne,n’a i vu kufijtë
gjegjësishtë,ne nuk ishim në kohë
thirja n’a u shëndrua në ankth.
duke ujitur identitetin shpirtëror
për t’i bekuar ujërat,malet gurin
nuk e kemi humbur frymën e përbashkët
megjithse jemi anë e mbanë,kemi një zë.
neve padrejtësia,na u bë ligj,patjetër
rezistenca të shëndrohet në detyrim
poqese në një çastë,të mos kemi guxim
atëherë,tërë jetën do kemi pendim
ardhmërinë e ndërtojmë vetë ne
sepse,ne vetë jemi ardhmëria e vetes
po qe se duam paqë të kemi
atëherë të pregaditemi për luftë.
Nexhat Bexheti
