Thanas Medi
(Një libër është i mirë, kur e lexon disa herë dhe nuk lodhesh)
“Kapaku ishe kokteji. Pas filmit dhe falënderimit të Lames, të ftuarit u zhvendosën në krahun tjetër të sallës. Rregulluar për të ngrënë, pirë e argëtuar. Në një cep orkestra. Qendra e zbrazur për vallëzime dhe anash tavolinat e ngarkuara me gjithë të mirat. Të ftuarit u dolën menjëherë për zot. Ca për të mbajtur një gotë në dorë e cimbisur nga pak, ca për tu shtruar vençe. Të tjerë, grupe – grupe zunë hapësirën e sheshit të zbrazur. Me një gotë verë të kuqe në dorë, iu bashkova grupit më të madh.
Jashtë era po fërshëllente dhe nga çasti në çast pritej shi. Dritaret u drodhën nga vetëtimat. Gjarpërinjtë e zjarrtë të qiellit zbritën në fytyrat e njerëzve ankthin e ikjes së dritave. E kishin edhe ata të rrethit më të madh. Dritat këtë punë kanë, thoshnin, vijnë e ikin. Në këtë sallë drejtimin nuk e mbante më as Lamja, as Mentor Shëllira, megjithëse qenë pjesë të rrethit. E mbante Kostaq Brumi. Kur i ndenja në krahë, ai ishte duke i përcjellë autorit të librit të falat e Nondës nga Tirana.
– Donte shumë të vinte dhe ai, por ishte tepër i zënë me djemtë e lagjes. Tani ju besoj se e dini të gjithë ç’bën Nonda në Tiranë. – po thoshte serioz në një auditor që mezi mbante gajasjen.
Pas Kostaqit në furrë, Nondës i hodhi dorë një kushëri i largët, me shtëpi pranë kodrave të liqenit në Tiranë të Re. Sa vajti, filloi nga të tijat, megjithëse vitet e fundit thuhej se i kishin ardhur mendtë. Pas të falave të Nondës, furxhiu ynë donte tu dëshmonte të gjithëve se kishte haber edhe nga letërsia. Tha:
– Të mira janë vjershat e Lames, nuk them, po jo aq sa i ngriti në qiell Mentor Shëllira. Si vjershat e Lames bëj dhe unë po të dua.
Kaq u desh që ta vinin me shpatulla pas murit. Nga të gjitha anët iu sulën duke i kërkuar vjershën. Duam prova, prova konkrete, jo fjalë në hava, tha miqësisht dhe Lame Kanakari, ja sheshi, ja mejdani… Kostaq Brumi s’e bëri të gjatë. Doli si në mes të rrethit, priti pak sa u bë qetësi dhe recitoi me zë të mbushur e patetik:
Te kështjella atje në brinjë,
te hoteli atje në majë.
Është mbledhur shoqëria,
të na rrojë poezia..
E ndërprenë të qeshurat e bujshme. Erdhën dhe ata të grumbujve të tjerë për të qeshur me qyfyre e Kostaq Brumit. Erdhi dhe Sonja që më përvidhej. Sa u ndezën dritat kur mbaroi filmi për jetën e Lames, ajo mu arratis. Vajti te mësuesja e matur e gjimnazit, kryetarja e Zonjës së Mirë. Fliste me të për librin “Trëndelinë Lepusheti”, ose hallet e shoqatës, duke mos dashur të mbetej vetëm se mos i afrohesha unë. Dhe tani që u bashkua me rrethin e madh, më ndenji larg. Kundruall. I shmangej çdo përplasjeje apo kryqëzimi vështrimesh me mua. Ishte më e gëzuar, por prapë sikur e pengonte diçka ta jetonte gëzimin deri në fund. Në gjithë shkëlqimin e tij. Sikur e frenonin pasoja të shumta e mbresa të trishtuara. Zemërata për mua, që u tret pak më parë kur u ngjitëm, i vezulloi përsëri në sytë e bukur. Pinte dhe ajo si unë, verë të kuqe Merlot, sa e vinte në buzë kur i thoshnin gëzuar. I flisnin nga të gjitha anët, afër e larg. I foli dhe Kostaq Brumi, që u rreshtua prapë në krahun tim, pas recitimit patetik të vjershës së tij. Më nxiti dhe mua t’i flisja, “Foli, thuaji një gëzuar. Ajo sikur t’u afrua kur jepej filmi..”
– Ishte një çast dobësie, nuk do të ma shikoj bojën. Nuk ma fal që e bëra të qajë atë ditë te Guva.
– Të thashë, ti je trap, femrat e duan me të butë. Me lajle-lule, jo me sopatën e madhe. Mirë ishe në Greqi, druvar e punëtor leshi, ç’tu desh që erdhe?!
– Nuk erdha vetë, Kostaq, të thashë, më dëbuan.
– Lëri ato, po foli!
I fola. Ngrita merlotin e kuq në ajër dhe e zgjata drejt saj, siç bënin të gjithë nga distanca. Mes buzëve më rrëshqiti një..gëzuar e qullët. Që s’qe tjetër, veçse frika mos ma linte dorën ngritur. Siç dhe ma la. U desh të ndërhynin të tjerët, “Sonja, të flasin!”, që të kthente kokën. E bëmë më në fund gëzuar, nën vështrimet vigjilente të bashkëfshatarëve që vuanin aq shumë të mësonin, ç’po ndodhte me ne të dy. Me mua dhe gruan e tjetrit, Pavllo Xhorrit. Që udhëtonte atë çast drejt Tiranës për punët e veta urgjente, kurse e shoqja po i fërkohej të parit… Sonja e mirë shikonte nga ai dhe ndizej në fytyrë. Bëhej lulëkuqe, si vera që afronte te buzët.
Sesa me mua, lepushenjotët e kishin më shumë me Sonjën. Me atë që bënte mbrapa krahëve të të shoqit. Me brirët që po i vinte. E shtrënguan si në një unazë prej së cilës Sonja po ndihej keq. Vetëm se nuk zgjati shumë…
Shpëtimi i erdhi nga ikja e dritave. Përtej dritareve të sallës shkrepën vetëtima të forta, ardhur nga rrëzomat e Lepushetit dhe hoteli u zhyt në errësirë.
– O burra të ikim! – u dëgjua gjithandej – Kaq ishte dhe promovimi i Lames.
U bë katrahurë, u rrëzuan karrige, u shtynë tavolina, u thyen pjata, u derdh merloti i kuq, u mbyll vallja…
U fut dhe Sonja në gjoksin tim, e trembur nga vetëtimat.
– Sonja! Sonja, më do akoma?!
– Ti si thua?! – sikur këndoi ajo”..
(“KOHË E DJEGUR”, f.315-317)
