Arsinoi Zengo
“Mbrëmja kur ajo nuk priti më”
Ajo ishte ulur në qoshen më të qetë të lokalit, aty ku dritat binin butë dhe bota dukej larg. Jashtë, qyteti vazhdonte zhurmën e tij, por brenda kishte një heshtje të veçantë… një heshtje që i ngjante asaj.Njerëzit kalonin, flisnin, qeshnin, por askush nuk e dinte çfarë kishte brenda saj.Ajo kishte mësuar të dukej e fortë.
Fustani i zi i rrinte si një zgjedhje e qëllimshme: jo për të tërhequr vëmendje, por për të treguar se ajo ishte një grua që nuk kishte frikë nga errësira… sepse kishte kaluar nëpër të.
Flokët e saj të verdhë ishin të lira, si mendimet që nuk i ndalte më askush. Sytë e saj shikonin diku përtej xhamave, sikur prisnin një përgjigje që nuk kishte ardhur kurrë.Ajo kishte dashuruar shumë.Dhe pikërisht për këtë, kishte humbur.Por atë mbrëmje nuk kishte ardhur për të qarë, as për të kujtuar. Kishte ardhur për të kuptuar diçka të thjeshtë:
Nuk kishte më nevojë të priste askënd.Për herë të parë, ajo po rrinte me veten… dhe kjo ishte forma më e pastër e lirisë.
Kur buzëqeshi lehtë, nuk ishte për dikë tjetër.
Ishte për veten.Sepse ajo e dinte: ajo histori nuk kishte mbaruar…
Ajo sapo kishte filluar.
