Jam rritur me mundime
me duar të plasaritura nga jeta
me ëndrra të thurura në heshtje
dhe shpresë të mbjellë në tokë të thatë.
Kam ecur zbathur mbi gurë
duke mësuar dhimbjen si mësuese
dhe kam ngritur kokën lart
edhe kur qielli më rëndonte mbi supe.
Bukën e kam ndarë me lot
por kurrë s’e kam ndarë besimin
se pas çdo nate të gjatë
fshihet një agim i ri.
Jam rritur me mundime
por zemrën s’e kam bërë gur
e kam mbajtur të butë si pranvera
që çel lule mbi tokë të ngrirë.
Çdo plagë më bëri më të fortë
çdo rrëzim më mësoi të ngrihem
dhe sot që shoh pas, kuptoj
vuajtja më mësoi të jetoj.
Jam rritur me mundime
por s’jam thyer nga stuhitë
sepse në shpirt mbaj dritën
që as errësira s’mund ta shuajë.
Nexhat Bexheti
